Deze bus zou om 1 uur half 2 vertrekken, maar we wisten al dat hij meestal wel wat te laat komt. Toen we bijna bang waren dat ie helemaal niet meer zou komen was hij er ineens, uiteindelijk zijn we half 6 vertrokken. Tijdens het wachten hebben we wat gepraat met twee stereotype Amerikanen (ze wonen in NY city en een ongelooflijk Amerikaans accent), een Franse en 2 Duitsers, gezellige boel hor! En toen het park zelf. Aangezien we om half 11 in het donker aankwamen konden we de dag erna pas zien waar we terecht waren gekomen. Het was werkelijk onbeschrijfelijk. Het motel ligt zo’n 100 meter hoger dan de rest van het park en dat zorgt voor een geweldig uitzicht waarbij je de antilopen, apen, krokodillen en veel andere dieren gewoon kan zien lopen. Het meest opvallende was nog wel dat de apen en everzwijnen vrolijk rond het motel zelf liepen en er dus regelmatig een tas verdween bij het zwembad vandaan. Wat nog wel het meest opviel was het belachelijk grote aantal Nederlanders daar. Van de 40 bezoekers waren er zeker 30 Nederlands, dus dat was wel gezellig! We hebben dus naast het bewonderen van de natuur ook veel verhalen gehoord van reizigers en vrijwilligers. Helaas moesten we na een dag of drie weer vertrekken en aangezien de enige bus om 4 uur ´s ochtends (!) vertrok mochten we om 03:15 ons bed uit. Momenteel zitten we dus weer in Tamale en zijn we hard met ons onderzoek bezig. Donderdag avond vertrekken we weer naar Kumasi om daar de kerst door te brengen met onze “moeder” Benedicta.
woensdag 22 december 2010
Het hoge noorden
Een busreis van 16 uur in Ghana, dat moet haast wel mooie verhalen opleveren zou je denken. Nou, dat is ook zo. Een hele ervaring die we niet snel zullen vergeten.
We vertrokken vrijdag 10 december om 12:30 vanuit Accra. Nadat de bus tot 40 graden in de volle zon opgewarmd was en de halve bus ruzie had gehad in het twi (we weten nog steeds niet waar het over ging) maakten we kennis met onze buschauffeur a.k.a. Captain Jack Sparrow. Waarom deze naam, nou hierom. De helft van de tijd was hij wat met andere dingen bezig dan opletten, terwijl de bus gewoon doorreed. Dit resulteerde in één aanrijding met een auto voor ons, één dode hond en één dode vogel. Daarnaast haalde hij in terwijl er gewoon tegenliggers aankwamen, tja die moeten dan maar in de berm gaan rijden en ook niet één keer, nee continu. Verder reed hij als een malloot wanneer de weg enigszins goed was (de teller liep maar tot 150 en daar was de wijzer al lang en breed voorbij). Helaas zag hij ook nog wel eens een hobbel over het hoofd zodat de hele bus met zijn/haar hoofd door het plafond kwam. Als je denkt dat auto’s in Nederland wel een bumper kleven, nou dat is de term niet waard. Wat deze man presteerde was zijn bus keer op keer op zo’n 2 centimeter van zijn voorganger te zetten om aan te geven dat we er toch wel graag langs wilden.
Gelukkig kwamen we, na 16 uur doodsangsten uitstaan, om 4 uur ’s nachts toch levend aan in Bolgatanga aan en het eerste wat opviel: Het was koud! Een graadje of 15 en met je korte broek en je shirtje is toch wel frisjes als het behoorlijk waait. Wie verwacht er dan ook dat ineens koud kan zijn in Afrika? Als verassing kwam onze contactpersoon in Bolga aanrijden met een pick-up truck. Wanneer je om 4 uur ’s nachts achterop een pick-up truck in de middle of nowhere in Afrika kou zit te lijden ga je je toch echt afvragen waar je überhaupt aan begonnen bent.
In Bolga hebben we het environmental health office, de markt, het slachthuis en de slagers bezocht voor het project. We zijn hier niet echt op nieuwe inzichten gekomen, maar toch even twee feitjes: Het slachthuis te herkennen was aan de tientallen gieren die op het dak zaten, fris zaakje daar. En het vlees wordt vervoerd achterop een motor; zo zagen we een kwart koe voorbij komen op een dikke harley davidson;)
We hadden nog tijd genoeg om even een dag door te brengen in Paga en daar langs te gaan bij Ghana’s grootste krokodillenmeer. Nadat we onze portemonnee leeg getrokken hadden voor entree, een bijdrage voor het maken van foto’s en geld voor twee kippen mochten we met een gids mee naar de vijver. Erg indrukwekkend om die grote beesten te zien zeker nadat ze de grootste voor ons uit het water gelokt hadden zodat wij ermee op de foto konden… Tja, de foto’s laten het wat beter zien, maar het was nogal een ervaring (nee het was geen opblaaskrokodil;). Aan het eind vroegen we nog of we een rondje mochten lopen om de vijver, maar dat was geen goed plan omdat daar cobra’s zitten in het hoge gras zei de gids. We zijn toch maar dezelfde weg terug gegaan..
Bij Paga is in 1704 een Slave Camp gestart, mede dankzij de bloeiende slavenhandel van onze brave voorvaderen. Dit was net zo toeristisch als de vijver (we waren opnieuw de enige), maar zeker niet minder indrukwekkend. We hadden een heel kamp verwacht maar het enige wat we zagen waren een bomen en rotsen. Hierheen werden de slaven vanuit het noorden gedreven en in groepjes aan bomen gebonden. Ze kregen bijna niets te eten omdat ze anders te sterk waren en onwillig. Te bizar voor woorden hoe er met slaven om werd gegaan. Degenen die stierven werden als voer voor de roofdieren gebruikt.
We vertrokken vrijdag 10 december om 12:30 vanuit Accra. Nadat de bus tot 40 graden in de volle zon opgewarmd was en de halve bus ruzie had gehad in het twi (we weten nog steeds niet waar het over ging) maakten we kennis met onze buschauffeur a.k.a. Captain Jack Sparrow. Waarom deze naam, nou hierom. De helft van de tijd was hij wat met andere dingen bezig dan opletten, terwijl de bus gewoon doorreed. Dit resulteerde in één aanrijding met een auto voor ons, één dode hond en één dode vogel. Daarnaast haalde hij in terwijl er gewoon tegenliggers aankwamen, tja die moeten dan maar in de berm gaan rijden en ook niet één keer, nee continu. Verder reed hij als een malloot wanneer de weg enigszins goed was (de teller liep maar tot 150 en daar was de wijzer al lang en breed voorbij). Helaas zag hij ook nog wel eens een hobbel over het hoofd zodat de hele bus met zijn/haar hoofd door het plafond kwam. Als je denkt dat auto’s in Nederland wel een bumper kleven, nou dat is de term niet waard. Wat deze man presteerde was zijn bus keer op keer op zo’n 2 centimeter van zijn voorganger te zetten om aan te geven dat we er toch wel graag langs wilden.
Gelukkig kwamen we, na 16 uur doodsangsten uitstaan, om 4 uur ’s nachts toch levend aan in Bolgatanga aan en het eerste wat opviel: Het was koud! Een graadje of 15 en met je korte broek en je shirtje is toch wel frisjes als het behoorlijk waait. Wie verwacht er dan ook dat ineens koud kan zijn in Afrika? Als verassing kwam onze contactpersoon in Bolga aanrijden met een pick-up truck. Wanneer je om 4 uur ’s nachts achterop een pick-up truck in de middle of nowhere in Afrika kou zit te lijden ga je je toch echt afvragen waar je überhaupt aan begonnen bent.
In Bolga hebben we het environmental health office, de markt, het slachthuis en de slagers bezocht voor het project. We zijn hier niet echt op nieuwe inzichten gekomen, maar toch even twee feitjes: Het slachthuis te herkennen was aan de tientallen gieren die op het dak zaten, fris zaakje daar. En het vlees wordt vervoerd achterop een motor; zo zagen we een kwart koe voorbij komen op een dikke harley davidson;)
We hadden nog tijd genoeg om even een dag door te brengen in Paga en daar langs te gaan bij Ghana’s grootste krokodillenmeer. Nadat we onze portemonnee leeg getrokken hadden voor entree, een bijdrage voor het maken van foto’s en geld voor twee kippen mochten we met een gids mee naar de vijver. Erg indrukwekkend om die grote beesten te zien zeker nadat ze de grootste voor ons uit het water gelokt hadden zodat wij ermee op de foto konden… Tja, de foto’s laten het wat beter zien, maar het was nogal een ervaring (nee het was geen opblaaskrokodil;). Aan het eind vroegen we nog of we een rondje mochten lopen om de vijver, maar dat was geen goed plan omdat daar cobra’s zitten in het hoge gras zei de gids. We zijn toch maar dezelfde weg terug gegaan..
Bij Paga is in 1704 een Slave Camp gestart, mede dankzij de bloeiende slavenhandel van onze brave voorvaderen. Dit was net zo toeristisch als de vijver (we waren opnieuw de enige), maar zeker niet minder indrukwekkend. We hadden een heel kamp verwacht maar het enige wat we zagen waren een bomen en rotsen. Hierheen werden de slaven vanuit het noorden gedreven en in groepjes aan bomen gebonden. Ze kregen bijna niets te eten omdat ze anders te sterk waren en onwillig. Te bizar voor woorden hoe er met slaven om werd gegaan. Degenen die stierven werden als voer voor de roofdieren gebruikt.
donderdag 9 december 2010
Het saaie werk…
Tja, alle data die we de afgelopen tijd verzameld hebben, moesten ook een keer verwerkt worden. Ook moesten we nog een aantal opdrachten inleveren en daar hadden we nu de tijd voor. Veel tikken dus..
Het is wel opvallend dat iedere Ghanees je aanspreekt en even wat aandacht van je wil als blanke. Het is alleen jammer dat ze 9 van de 10 keer op je geld uit zijn. Ze proberen van alles:
Bijvoorbeeld: Er liep een Ghanees met allemaal armbandjes met daarop namen. Hij probeerde ons wijs te maken dat we er gratis een mochten hebben en die zou hij dan wel om onze arm knopen (deze truc is helaas al erg bekend, zodra je hem om hebt krijg je hem niet meer af en moet je ervoor betalen…). Uiteraard gingen we hier niet op in. Op het moment dat we weg wilden lopen, liet hij nog snel weten dat hij ook een armband had met zijn eigen naam erop, namelijk: Fred. Fred de Ghanees dus… Ja we maken wat mee hier;)
Zo werden we ook aangesproken door een jonge kunstenaar die, zo vertelde hij, een vader in Nederland had en daarom helemaal gek op Nederlanders was. Hij was nog nooit in Nederland geweest omdat hij steeds geen visum kreeg (dat was wél geloofwaardig). Hij gaf ons uit de grond van zijn hart een ‘mooie tekening’ en verwachte ook wel iets uit de grond van ons hart. Toen we daar niet op in gingen vroeg hij maar direct om geld, zeer spontaan allemaal…
We zijn nog bij een bedrijf geweest, FanMilk. Zij verkopen ongeveer een miljoen ijsjes per dag in Ghana voor ongeveer €0,25 per stuk, geniaal dus:) Ze hebben op allerlei punten vriezers staan waarvandaan straat verkopers er op uit gestuurd worden met minstens 100 ijsjes die ze die dag moeten verkopen. Ze hebben een koelbox of gewoon een houten bak bij zich waar het ijs in zit. Ze kunnen hiermee het ijs 4-6 uur bevroren houden. Een goeie doelgroep voor ons project dus. We hebben dan ook puur voor projectmatige doeleinden alle mogelijke ijsjes maar uitgetest.
Morgen vertrekken we naar Bolga (een stad in het noorden) met de bus. We vertrekken om 12 uur en zijn zo ongeveer 16 uur onderweg. Met andere woorden: “we komen rond 4 uur ’s nachts zo brak als een koekie aan in een stad waar we nog nooit geweest zijn, dat wordt lachen;)”
Het is wel opvallend dat iedere Ghanees je aanspreekt en even wat aandacht van je wil als blanke. Het is alleen jammer dat ze 9 van de 10 keer op je geld uit zijn. Ze proberen van alles:
Bijvoorbeeld: Er liep een Ghanees met allemaal armbandjes met daarop namen. Hij probeerde ons wijs te maken dat we er gratis een mochten hebben en die zou hij dan wel om onze arm knopen (deze truc is helaas al erg bekend, zodra je hem om hebt krijg je hem niet meer af en moet je ervoor betalen…). Uiteraard gingen we hier niet op in. Op het moment dat we weg wilden lopen, liet hij nog snel weten dat hij ook een armband had met zijn eigen naam erop, namelijk: Fred. Fred de Ghanees dus… Ja we maken wat mee hier;)
Zo werden we ook aangesproken door een jonge kunstenaar die, zo vertelde hij, een vader in Nederland had en daarom helemaal gek op Nederlanders was. Hij was nog nooit in Nederland geweest omdat hij steeds geen visum kreeg (dat was wél geloofwaardig). Hij gaf ons uit de grond van zijn hart een ‘mooie tekening’ en verwachte ook wel iets uit de grond van ons hart. Toen we daar niet op in gingen vroeg hij maar direct om geld, zeer spontaan allemaal…
We zijn nog bij een bedrijf geweest, FanMilk. Zij verkopen ongeveer een miljoen ijsjes per dag in Ghana voor ongeveer €0,25 per stuk, geniaal dus:) Ze hebben op allerlei punten vriezers staan waarvandaan straat verkopers er op uit gestuurd worden met minstens 100 ijsjes die ze die dag moeten verkopen. Ze hebben een koelbox of gewoon een houten bak bij zich waar het ijs in zit. Ze kunnen hiermee het ijs 4-6 uur bevroren houden. Een goeie doelgroep voor ons project dus. We hebben dan ook puur voor projectmatige doeleinden alle mogelijke ijsjes maar uitgetest.
Morgen vertrekken we naar Bolga (een stad in het noorden) met de bus. We vertrekken om 12 uur en zijn zo ongeveer 16 uur onderweg. Met andere woorden: “we komen rond 4 uur ’s nachts zo brak als een koekie aan in een stad waar we nog nooit geweest zijn, dat wordt lachen;)”
woensdag 1 december 2010
Akosombo – Dutch weekend!
Dutch weekend: een weekendje vakantie vieren en gezellig doen in een van de mooiste gebieden van Ghana, bij de Akosombo dam. We zijn zaterdagmorgen vroeg vertrokken, onze contactpersoon Akunzule ging ook mee, hij zou ons er naar toe brengen. Dus we gingen vol goede moed op stap, maar hij bedacht net dat hij eigenlijk nog iemand op moest halen van het vliegveld, dus dat gingen we eerst maar even doen. Het was een Amerikaanse vrouw die al 8 jaar lang af en toe naar Ghana komt om de mensen in een dorp in het noorden wat vooruit te helpen. Ze stond al meer dan een uur bij het vliegveld te wachten, maar ze was niet anders gewend van Akunz, zoals ze hem noemt. Haar spullen pasten amper in de auto, maar ze was wel heel aardig en ze heeft ons veel leuke dingen verteld over haar ervaringen met Ghana. Toen we bijna bij Akosombo kwamen vroeg Akunz waar de Dutch meeting plaatsvond, terwijl hij ons uitgenodigd had en aangeboden had ons te brengen. Wij wisten uiteraard niet precies waar we zijn moesten en hadden geen telefoonnummers bij ons. Dus toen hebben we heel Akosombo afgezocht om vervolgens eindelijk onze Nederlandse vrienden te vinden. Die stonden net met z’n allen af te knappen op de locatie die ze gereserveerd hadden omdat de muziek kneiterhard aanstond, we hadden nog niets gemist. Het weekend kon beginnen;)
Uiteindelijk vertrokken we toch maar per boot (!) naar een andere locatie wat een stuk rustiger en gezelliger was. Het was werkelijk het stereotype exotische plaatje wat je altijd op tv ziet, prachtig! We hebben bijna iedereen goed kunnen spreken en veel mooie verhalen gehoord. Ook hebben we het ergste noodweer sinds tijden meegemaakt. Hopelijk is er wat van te zien op de foto’s/filmpje. Het schuim stond zelfs op de golven op het water en dat terwijl het een rivier is met aan beide kanten heuvels! Zaterdag avond hebben we heerlijk genoten van een BBQ met Nederlandse bitterballen. We hebben nog wat dingen verteld die we meegemaakt hebben. Vooral het verhaal over onze ventilator hadden ze nog nooit gehoord: Hij draaide hard rond maar blies geen lucht, toen we hem stil zetten kwamen we erachter dat de propellers niet allemaal dezelfde kant op waren gebogen. Die hebben we toen zelf een beetje buigebogen en vanaf toen doet de ventilator het prima. Zondag nog naar het Volta hotel geweest bij de dam waar we een fantastisch uitzicht hadden op de omgeving (zie foto’s). Die middag was iedereen alweer vertrokken, maar wij hadden besloten nog een dagje te blijven aangezien de accommodatie niet te duur was en we toch wel heel erg genoten ons heerlijke vrije weekend na ziek te zijn geweest van de malaria.
Daarbij kwam nog een leuke verrassing, er zat namelijk ook een groep van 8 studenten uit Den Haag in Akosombo. We hebben zondag avond gezellig met z’n allen gegeten en gekaart en ook maandagochtend kwamen ze nog even langs, heerlijk om zoveel Nederlandse mensen om je heen te hebben! ’s Middags nog even een tochtje over meer gemaakt per kano en een kleine wandeling naar de brug over de Volta. Echt een supergeslaagd weekend met vooral veel nieuwe verhalen en ervaringen. Hopelijk hebben we jullie zo weer een beetje bij kunnen praten! De komende week gaan we het een en ander van Kumasi uitwerken en wat andere opdrachten doen. De week erna hopen we naar het hoge noorden te kunnen vertrekken voor het vervolg van ons onderzoek. Tot laterr
Abonneren op:
Posts (Atom)