Kumasi

MALARIA: beter voorkomen dan Ghanezen!

Eindelijk weer internet! We zijn 2 weken geleden naar Kumasi (grootste stad na Accra) vertrokken om daar een deel van ons project te kunnen doen. We hebben in die week flink voor ons project gebeukt. We hebben drie markten bezocht en daar met de ‘opperhoofden’ gesproken. Verder hebben we afgesproken met iemand van de KMA (Kumasi Metropolitan Assembly) afdeling Environmental Care afgesproken (na een hoop gedoe en een afspraak waarbij hij niet op kwam dagen). Gelukkig was dit erg nuttig en kan hij ons naar mensen met veel goede informatie doorsturen. Doordat we iedere dag vroeg vertrokken en de hele dag in de stad rondbanjerden, vonden we het dan ook niet verwonderlijk dat we ontzettend moe waren. Het rare was dat we nog steeds moe waren als we iets minder deden. Na enkele dagen bleek dat het wel eens malaria kon zijn. Maandag zijn we maar naar het ziekenhuis gegaan en zijn we voor de zekerheid alledrie getest: Peter, Martin en de Ghanese jongen die met ons meeliep (Atunpami) en je raad het al: we hadden alledrie malaria.

Onze andere afspraken konden dus niet doorgaan en we hebben praktisch de hele week doodmoe op bed gelegen met koorts. Malaria zorgt ook voor een verminderde eetlust, maar gecombineerd met de niet al te beste Ghanese keuken eet je al helemaal veels te weinig. Wel mochten we onze maag 7 dagen lang met zo’n 12 pillen per dag vullen. Gelukkig kregen we veel fruit binnen zoals: Pawpaw (je zegt ‘popo’, mangoachtige vrucht ter grootte van een meloen), sinaasappels (oranje: zuur en rood: zoet) bananen en kokosnoot. We kregen ons eten allemaal kant-en-klaar geserveerd, we mochten niet eens de borden zelf pakken.

We verbleven daar namelijk bij de zus van de vrouw van onze contactpersoon, Benedicta. Echt een geweldig aardige en enorm gastvrije vrouw die alleen maar vrolijk was. Ze noemde ons op een gegeven moment zelfs haar kinderen. Het kwam echt super goed uit om precies daar Malaria te krijgen ipv in Accra aangezien zij ook in het ziekenhuis werkt waar we onderzocht zijn. Ze woont in het dorp (twi: crom) Kwaso een stukje buiten Kumasi. Toen we de eerste avond de straat op gingen om even een kijkje in het dorp te nemen liep er al gauw een horde van wel 30 of 40 kinderen achter ons aan die continu “Obroni, Obroni” riepen. Dat betekent uiteraard “witte man”. Die zien ze daar waarschijnlijk niet zo vaak. Maar als je je even omdraait om te zwaaien of “mitjiamo” te zeggen, wordt de helft heel bang en de andere helft vindt het helemaal geweldig. Tja, het is echt een hele belevenis als je daar als blanke rondloopt! Benedicta heeft ons gevraagd of we met kerst en Nieuwjaar ook bij haar langskomen, dus misschien zien we haar dan wel weer! Even kijken of we “Home Alone” kunnen branden op dvd voor “ons broertje en zusje”.

Op vrijdag voelden we ons weer wat beter en zijn we opgehaald door een chauffeur en teruggebracht naar Accra om toch nog naar het Dutch weekend in Akosombo te kunnen. Daarover volgend blog meer!

Foto's!

Weekend!

Afgelopen zaterdag hadden we nog wat werk te doen, namelijk het bezoeken van kipverkopers. We zouden om 06:30 opgehaald worden, maar toen we om 7:15 nog niemand zagen zijn we maar even gaan bellen. We kregen voor het eerst te maken met de Afrikaanse relaxedheid. Toen we onze contactpersoon aan de lijn hadden vertelde hij heel vrolijk dat hij dacht dat het beter was om om 10 uur naar de markt te gaan, dus…Voor we gingen wisten we niet precies waar we terecht zouden komen, maar we gingen vol goede moed op pad. Na een behoorlijk hobbelige rit met een trotro (zo’n 9-persoonsbusje met 20 man erin) kwamen we aan bij de Dome Life Bird Market. We werden warm ontvangen (ze wisten dat we langs zouden komen) en we hebben ons Twi nog wat aangescherpt: “Mietijahmo” betekent “ik groet jullie!”. We werden daar meegenomen door het gehele proces van levende kip tot heerlijk kippenpootje. Deze kippenmartelaars executeerden met het grootste gemak een kip om deze vervolgens kaal te plukken en in stukken te hakken, erg fris allemaal;) Daarna hebben we hen een aantal vragen gesteld over koeling voor ons onderzoek. Na nog zo’n soort markt bezocht te hebben zijn we naar ons Guest House gegaan: weekend! Die middag hebben we eerst geluncht: Plaintain (soort gebakken banaan, alleen dan geen banaan) met groundnuts, heerlijk! Zo ongeveer de vaste lunch van veel Ghanezen hier en waarschijnlijk ook van ons. Die avond hebben we ons heerlijk autistisch uitgeleefd om alle papieren en dingen die we hadden te ordenen in een grote map en zo wat meer overzicht en orde (wat een heerlijke woorden zijn dat toch:p) te scheppen in ons onderzoek.

Zondag mochten we voor het eerst een Ghanese kerk bezoeken. We gingen mee met onze vaste begeleider Atunpami en onze contactpersoon, mr. Akunzule, met zijn vrouw. We hadden erg hoge verwachtingen van alle verhalen die we gehoord hadden, maar het swinggehalte viel nog erg mee. Dit kwam misschien ook omdat het een katholieke kerk was. Wel een hele mooie ervaring om in een grote kerk te zitten die nog lang niet af was en iets te merken van de geloofsbeleving van de Ghanezen. Die middag hebben we voor het eerst mogen genieten van de Ghanese kust en ja, we hebben ook gezwommen. De zee was vet warm, het was echt heerlijk!

Gisteren zijn we verhuist van het Assemblies of God Guest House naar het TUC Guest house. Een factor 3 prijsdaling, maar ook een factor 3 comfortdaling:p. Het is weer even wennen, maar gelukkig zullen we hier niet heel veel zijn. Morgen (Woensdag) vertrekken we namelijk voor een week naar Kumasi om daar een aantal markten te bezoeken en onze informatieverzameling aan te vullen. Het enigste nadeel: we vertrekken om 5 uur ’s morgens… Maar ach dat went, vandaag konden we uitslapen en waren we om 7 uur klaar wakker… De rest van de dag zijn we bezig geweest met het bezoeken van veel mensen. Een gesprek bij MOFA (Afdeling van het ministerie van landbouw wat gaat over de voedsel kwaliteit en tools op het platteland. Daarna een gesprek bij het Women in Agriculture (Een compleet andere afdeling van dit ministerie. Vervolgens hebben we nog een erg goede vriendin van mr. Akunzule ontmoet: Jaqueline a.k.a. Jackie en als laatste nog de priester van de kerk van onze vrienden. ’s Avonds hebben we weer kunnen genieten van de film Asterix en de Britten om een beetje terug te komen op ons eigen niveau, en dat was het einde van dag.

We wennen inmiddels steeds meer Ghana en dat geeft ook wel wat rust. We kunnen, naast het harde werken, steeds meer gaan genieten van de omgeving en de mensen hier en dat is toch wel fijn;) Je maakt zoveel nieuws mee in zo’n korte tijd hier dat we lang niet alles kunnen vertellen.

Tot de volgende keer!

James town

Even terugschakelen

De afgelopen dagen zijn we erg druk geweest. Alles wat je doet kost drie maal zoveel energie omdat het allemaal onbekend is. De organisatie waarmee we samenwerken heeft enorm veel voor ons geregeld. Ze hebben afspraken met bedrijven en overheidsinstanties geregeld. Verschillende markten geidentificeerd die binnen onze doelgroep liggen waar we marktvrouwen kunnen interviewen, supergoed dus! Het enige probleem is alleen dat ze voor elke dag (maandag t/m zaterdag!) wel een of twee van deze activiteiten gepland hebben en dat is net iets teveel. We hebben zelf ook tijd nodig om de informatie te verwerken, report te schrijven en natuurlijk ook nog te genieten, want dat schiet er een beetje bij in deze dagen;)

Donderdag hebben we als lunch Banku met Tilapia gegeten, erg bijzonder. Het is namelijk een bord met een soort dikke meelbal en een bord met soep met daarin een hele vis (Tilapia), dus inclusief kop, staart en alles wat we met onze handen moesten eten. Vet raar natuurlijk, maar wonderbaarlijk genoeg erg lekker!

Vanmorgen zijn we om half 7 (!) naar James Town gegaan, een van de vishavens van Accra. We hebben daar, onder begeiding van een persoon die zichzelf Junior Jesus noemde, een aantal vrouwen gesproken die vis kopen van de vissers en doorverkopen aan marktvrouwen. In tegenstelling tot de eerste markt werden we nu gevraagd bijna iedereen iets te betalen. Je moet hier echt uitkijken met wie je in zee gaat en van tevoren duidelijke afspraken maken. Het was wel erg mooi om de kustlijn van Accra te zien met al de vissersboten.

Inmiddels leren we zelf al wat woordjes Twi, de plaatselijke taal hier. Het valt namelijk erg tegen hoeveel mensen er engels praten en zodra je iemand groet of bedankt in Twi beginnen ze spontaan te lachen en zijn ze veel vriendelijker! De reactie van kleine kinderen is nog steeds erg bijzonder wanneer we langs lopen. De een begint namelijk heel hard te huilen en de ander gaat je proberen aan te raken, we krijgen in ieder geval veel aandacht.

Vanmiddag zijn we wezen praten met de Deputy Executive Director van de Food and Drugs Board van Ghana, die de kwaliteit van het voedsel en de medicijnen controleren. Zoals we verwacht hadden had zijn office de airco voluit aanstaan zodat het er aardig koud was (Hoe kouder de kamer hoe belangrijker de persoon is ongeveer de maatstaf). Hij had zelf in Nederland gestudeerd, namelijk in Wageningen en daardoor was het wel prettig praten omdat hij ons goed begreep.

De komende tijd gaan we het dus proberen wat rustiger aan te doen om ook wat tijd te hebben om te rusten en alles te verwerken.

Foto's van vertrek en eerste dag in Ghana

Welcome to Ghana!!

Wow!! Ghana is niet wat je denkt dat het is als je er nog nooit bent geweest! Het is hier constant drukkend warm, de mensen zwaaien, roepen, toeteren en noemen je obroni (white man). Onze vlucht ging helemaal super, het vliegtuig was namelijk halfvol (of half leeg voor de pessimisten) en we konden nog lekker in het Nederlands praten aangezien we met KLM vlogen. We hadden 2 maal wat last van niet noemenswaardige turbulentie, dus daarom zullen we die ook niet noemen. Toen we op Otoka airport aankwamen en het vliegtuig uit konden, liepen we tegen een muur van drukkende warmte op. Toen zijn we met een propvol busje 5 meter verder op het vliegvled gezet en konden we de aankomsthal in. Daar was het eiskoud aangezien er om de paar meter een airco van 2 meter hoog stond van. Daarvandaan gingen we als eerst langs de douane waar we onze eerste verrassing kregen te verwerken. We kregen namelijk een visum voor 60 dagen en niet de gehele periode zoals we in Nederland dachten. We mogen dus nog een keer langs bij de immigratiedienst om het visum te verlengen. Vervolgens konden we onze bagage ophalen (die gelukkig goed was meegekomen) en konden we op zoek gaan naar de persoon die ons op zou komen halen, Atunpami. Hij had al anderhalf uur staan wachten, omdat hij zeker niet te laat wilde komen. Samen zijn we uit eten geweest in restaurant ‘MAGGIE’; geen beetje van jezelf en een beetje van maggie. Het lastige is dat we niet precies weten wat en waar je zonder gevaar voor je gezondheid kan eten. Gelukkig is gebleken dat Atunpami betrouwbaar is en weet wat we wel en niet kunnen eten zonder dat we een ‘running stomach’ krijgen. Toen we uiteindelijk gearriveerd waren bij ons hotel waren we blij om te kunnen gaan slapen, het einde van een lange 25 uur durende (door het tijdverschil van 1 uur) dag.

Dinsdag zouden we een kleine introductie in het Ghanese leven krijgen van Atunpami, nou dit was wel op zn zachts gezegd dan! We liepen richting een wat grotere weg om daar in een Trotro te stappen, dit zijn kleine busjes waar in Nederland maximaal 9 mensen in passen, hier pas je er makkelijk met twintig man in. Je betaald 0.35 peso’s van begin tot eindstation, omgerekend, 17 eurocent. Er wordt bij iedere stop geroepen wat het eindstation is, dus je moet de routes van de Trotro’s uit je hoofd weten als je ergens wilt komen. Je moet zorgen dat je op de juiste plek uitstapt, dus ook weten hoe ze die halte noemen. Er zijn nergens borden, dus we moeten alle namen uit ons hoofd gaan leren of opschrijven. We hebben een aardig rondje Accra gemaakt en hebben van alles gezien en onze ogen uitgekeken naar de verschillen in levensstijl en mentaliteit. Een enorm drukke dag waarin we allerlei practische dingen geregeld hebben. We zijn bijvoorbeeld bij de nederlandse ambassade geweest om even na te vragen hoe het zit met ons visum. Allerlei nieuwe indrukken van de Ghanese straat, we hebben bijvoorbeeld een kokosnoot gegeten, die op staat voor ons opengehakt werd met een kapmes. We verwachtten dat er kokosmelk in zou zitten, maar het leek meer op gewoon water, de binnenkant van de kokosnoot (het vlees) was best lekker, onze brunch voor deze dag. Het grootste probleem is dat we niet weten wat we kunnen eten en wat lekker is. We hebben dan ook gewoon brood en jam gekocht in de supermarkt, ondanks dat het best duur was.

Vandaag (woensdag) zijn we bij een markt geweest in Newtown, het was wederom een aardig avontuur om er te komen (trotro circle - trotro big farm). We hebben samen met Atunpami marktvrouwen ondervraagd over de manier waarop ze nu hun goederen koelen. Hij spreekt meerdere plaatselijke talen (Twi) en engels, dus kunnen we ook vragen stellen aan de vrouwen die geen engels kunnen spreken. We hebben nu een aardig beeld van de manier waarop ze zaken doen, voor concretere vragen zullen we nog een keer naar die markt toe moeten waarschijnlijk. Nu is onze tijd op, dus de rest horen jullie later.

De laatste voorbereidingen!

Wat is het toch een heerlijk gevoel om hier in Nederland uit het raam te kijken en te zien dat het regent, want aanstaande maandag vertrekken we namelijk al naar het zonnige Ghana! Zoals je hier kunt zien gaan we de zon tegemoet! Maar voor het zover is moeten er nog heel wat dingen gebeuren. Alle spullen worden momenteel gepakt, to-do lijsten worden inmiddels aardig afgewerkt en natuurlijk willen we iedereen nog even zien en spreken voordat we weggaan!

Voor de eerste week in Ghana hebben we inmiddels een guest house geboekt, namelijk het "Assemblies of God Guest House", dat moet wel goed zijn aan de naam te horen;). Ook hebben we inmiddels toegezegd gekregen bij de Valley View University terecht te kunnen voor de 4 weken daarna. Het is alleen nog een beetje de vraag of we op de campus zullen verblijven of ergens in de buurt, maar daar krijgen we binnenkort meer duidelijkheid over.

De komende dagen zullen we vooral onze spullen bij elkaar gaan zoeken, de beide laptops die we inmiddels hebben kunnen regelen gebruiksklaar maken en Peter mag nog voor de laatste keer bij de prikkenboer langs voor de laatste inentingen.

Dan gaat het allemaal ineens toch erg hard. Zo denk je dat het nog een hele tijd duurt, en zo ben je je spullen aan het inpakken, maar we het belangrijkste is dat we er allebei erg veel zin in hebben! Laat Ghana nu maar komen!