Welcome to Ghana!!

Wow!! Ghana is niet wat je denkt dat het is als je er nog nooit bent geweest! Het is hier constant drukkend warm, de mensen zwaaien, roepen, toeteren en noemen je obroni (white man). Onze vlucht ging helemaal super, het vliegtuig was namelijk halfvol (of half leeg voor de pessimisten) en we konden nog lekker in het Nederlands praten aangezien we met KLM vlogen. We hadden 2 maal wat last van niet noemenswaardige turbulentie, dus daarom zullen we die ook niet noemen. Toen we op Otoka airport aankwamen en het vliegtuig uit konden, liepen we tegen een muur van drukkende warmte op. Toen zijn we met een propvol busje 5 meter verder op het vliegvled gezet en konden we de aankomsthal in. Daar was het eiskoud aangezien er om de paar meter een airco van 2 meter hoog stond van. Daarvandaan gingen we als eerst langs de douane waar we onze eerste verrassing kregen te verwerken. We kregen namelijk een visum voor 60 dagen en niet de gehele periode zoals we in Nederland dachten. We mogen dus nog een keer langs bij de immigratiedienst om het visum te verlengen. Vervolgens konden we onze bagage ophalen (die gelukkig goed was meegekomen) en konden we op zoek gaan naar de persoon die ons op zou komen halen, Atunpami. Hij had al anderhalf uur staan wachten, omdat hij zeker niet te laat wilde komen. Samen zijn we uit eten geweest in restaurant ‘MAGGIE’; geen beetje van jezelf en een beetje van maggie. Het lastige is dat we niet precies weten wat en waar je zonder gevaar voor je gezondheid kan eten. Gelukkig is gebleken dat Atunpami betrouwbaar is en weet wat we wel en niet kunnen eten zonder dat we een ‘running stomach’ krijgen. Toen we uiteindelijk gearriveerd waren bij ons hotel waren we blij om te kunnen gaan slapen, het einde van een lange 25 uur durende (door het tijdverschil van 1 uur) dag.

Dinsdag zouden we een kleine introductie in het Ghanese leven krijgen van Atunpami, nou dit was wel op zn zachts gezegd dan! We liepen richting een wat grotere weg om daar in een Trotro te stappen, dit zijn kleine busjes waar in Nederland maximaal 9 mensen in passen, hier pas je er makkelijk met twintig man in. Je betaald 0.35 peso’s van begin tot eindstation, omgerekend, 17 eurocent. Er wordt bij iedere stop geroepen wat het eindstation is, dus je moet de routes van de Trotro’s uit je hoofd weten als je ergens wilt komen. Je moet zorgen dat je op de juiste plek uitstapt, dus ook weten hoe ze die halte noemen. Er zijn nergens borden, dus we moeten alle namen uit ons hoofd gaan leren of opschrijven. We hebben een aardig rondje Accra gemaakt en hebben van alles gezien en onze ogen uitgekeken naar de verschillen in levensstijl en mentaliteit. Een enorm drukke dag waarin we allerlei practische dingen geregeld hebben. We zijn bijvoorbeeld bij de nederlandse ambassade geweest om even na te vragen hoe het zit met ons visum. Allerlei nieuwe indrukken van de Ghanese straat, we hebben bijvoorbeeld een kokosnoot gegeten, die op staat voor ons opengehakt werd met een kapmes. We verwachtten dat er kokosmelk in zou zitten, maar het leek meer op gewoon water, de binnenkant van de kokosnoot (het vlees) was best lekker, onze brunch voor deze dag. Het grootste probleem is dat we niet weten wat we kunnen eten en wat lekker is. We hebben dan ook gewoon brood en jam gekocht in de supermarkt, ondanks dat het best duur was.

Vandaag (woensdag) zijn we bij een markt geweest in Newtown, het was wederom een aardig avontuur om er te komen (trotro circle - trotro big farm). We hebben samen met Atunpami marktvrouwen ondervraagd over de manier waarop ze nu hun goederen koelen. Hij spreekt meerdere plaatselijke talen (Twi) en engels, dus kunnen we ook vragen stellen aan de vrouwen die geen engels kunnen spreken. We hebben nu een aardig beeld van de manier waarop ze zaken doen, voor concretere vragen zullen we nog een keer naar die markt toe moeten waarschijnlijk. Nu is onze tijd op, dus de rest horen jullie later.