Even terugschakelen

De afgelopen dagen zijn we erg druk geweest. Alles wat je doet kost drie maal zoveel energie omdat het allemaal onbekend is. De organisatie waarmee we samenwerken heeft enorm veel voor ons geregeld. Ze hebben afspraken met bedrijven en overheidsinstanties geregeld. Verschillende markten geidentificeerd die binnen onze doelgroep liggen waar we marktvrouwen kunnen interviewen, supergoed dus! Het enige probleem is alleen dat ze voor elke dag (maandag t/m zaterdag!) wel een of twee van deze activiteiten gepland hebben en dat is net iets teveel. We hebben zelf ook tijd nodig om de informatie te verwerken, report te schrijven en natuurlijk ook nog te genieten, want dat schiet er een beetje bij in deze dagen;)

Donderdag hebben we als lunch Banku met Tilapia gegeten, erg bijzonder. Het is namelijk een bord met een soort dikke meelbal en een bord met soep met daarin een hele vis (Tilapia), dus inclusief kop, staart en alles wat we met onze handen moesten eten. Vet raar natuurlijk, maar wonderbaarlijk genoeg erg lekker!

Vanmorgen zijn we om half 7 (!) naar James Town gegaan, een van de vishavens van Accra. We hebben daar, onder begeiding van een persoon die zichzelf Junior Jesus noemde, een aantal vrouwen gesproken die vis kopen van de vissers en doorverkopen aan marktvrouwen. In tegenstelling tot de eerste markt werden we nu gevraagd bijna iedereen iets te betalen. Je moet hier echt uitkijken met wie je in zee gaat en van tevoren duidelijke afspraken maken. Het was wel erg mooi om de kustlijn van Accra te zien met al de vissersboten.

Inmiddels leren we zelf al wat woordjes Twi, de plaatselijke taal hier. Het valt namelijk erg tegen hoeveel mensen er engels praten en zodra je iemand groet of bedankt in Twi beginnen ze spontaan te lachen en zijn ze veel vriendelijker! De reactie van kleine kinderen is nog steeds erg bijzonder wanneer we langs lopen. De een begint namelijk heel hard te huilen en de ander gaat je proberen aan te raken, we krijgen in ieder geval veel aandacht.

Vanmiddag zijn we wezen praten met de Deputy Executive Director van de Food and Drugs Board van Ghana, die de kwaliteit van het voedsel en de medicijnen controleren. Zoals we verwacht hadden had zijn office de airco voluit aanstaan zodat het er aardig koud was (Hoe kouder de kamer hoe belangrijker de persoon is ongeveer de maatstaf). Hij had zelf in Nederland gestudeerd, namelijk in Wageningen en daardoor was het wel prettig praten omdat hij ons goed begreep.

De komende tijd gaan we het dus proberen wat rustiger aan te doen om ook wat tijd te hebben om te rusten en alles te verwerken.