Deze bus zou om 1 uur half 2 vertrekken, maar we wisten al dat hij meestal wel wat te laat komt. Toen we bijna bang waren dat ie helemaal niet meer zou komen was hij er ineens, uiteindelijk zijn we half 6 vertrokken. Tijdens het wachten hebben we wat gepraat met twee stereotype Amerikanen (ze wonen in NY city en een ongelooflijk Amerikaans accent), een Franse en 2 Duitsers, gezellige boel hor! En toen het park zelf. Aangezien we om half 11 in het donker aankwamen konden we de dag erna pas zien waar we terecht waren gekomen. Het was werkelijk onbeschrijfelijk. Het motel ligt zo’n 100 meter hoger dan de rest van het park en dat zorgt voor een geweldig uitzicht waarbij je de antilopen, apen, krokodillen en veel andere dieren gewoon kan zien lopen. Het meest opvallende was nog wel dat de apen en everzwijnen vrolijk rond het motel zelf liepen en er dus regelmatig een tas verdween bij het zwembad vandaan. Wat nog wel het meest opviel was het belachelijk grote aantal Nederlanders daar. Van de 40 bezoekers waren er zeker 30 Nederlands, dus dat was wel gezellig! We hebben dus naast het bewonderen van de natuur ook veel verhalen gehoord van reizigers en vrijwilligers. Helaas moesten we na een dag of drie weer vertrekken en aangezien de enige bus om 4 uur ´s ochtends (!) vertrok mochten we om 03:15 ons bed uit. Momenteel zitten we dus weer in Tamale en zijn we hard met ons onderzoek bezig. Donderdag avond vertrekken we weer naar Kumasi om daar de kerst door te brengen met onze “moeder” Benedicta.
woensdag 22 december 2010
Het hoge noorden
Een busreis van 16 uur in Ghana, dat moet haast wel mooie verhalen opleveren zou je denken. Nou, dat is ook zo. Een hele ervaring die we niet snel zullen vergeten.
We vertrokken vrijdag 10 december om 12:30 vanuit Accra. Nadat de bus tot 40 graden in de volle zon opgewarmd was en de halve bus ruzie had gehad in het twi (we weten nog steeds niet waar het over ging) maakten we kennis met onze buschauffeur a.k.a. Captain Jack Sparrow. Waarom deze naam, nou hierom. De helft van de tijd was hij wat met andere dingen bezig dan opletten, terwijl de bus gewoon doorreed. Dit resulteerde in één aanrijding met een auto voor ons, één dode hond en één dode vogel. Daarnaast haalde hij in terwijl er gewoon tegenliggers aankwamen, tja die moeten dan maar in de berm gaan rijden en ook niet één keer, nee continu. Verder reed hij als een malloot wanneer de weg enigszins goed was (de teller liep maar tot 150 en daar was de wijzer al lang en breed voorbij). Helaas zag hij ook nog wel eens een hobbel over het hoofd zodat de hele bus met zijn/haar hoofd door het plafond kwam. Als je denkt dat auto’s in Nederland wel een bumper kleven, nou dat is de term niet waard. Wat deze man presteerde was zijn bus keer op keer op zo’n 2 centimeter van zijn voorganger te zetten om aan te geven dat we er toch wel graag langs wilden.
Gelukkig kwamen we, na 16 uur doodsangsten uitstaan, om 4 uur ’s nachts toch levend aan in Bolgatanga aan en het eerste wat opviel: Het was koud! Een graadje of 15 en met je korte broek en je shirtje is toch wel frisjes als het behoorlijk waait. Wie verwacht er dan ook dat ineens koud kan zijn in Afrika? Als verassing kwam onze contactpersoon in Bolga aanrijden met een pick-up truck. Wanneer je om 4 uur ’s nachts achterop een pick-up truck in de middle of nowhere in Afrika kou zit te lijden ga je je toch echt afvragen waar je überhaupt aan begonnen bent.
In Bolga hebben we het environmental health office, de markt, het slachthuis en de slagers bezocht voor het project. We zijn hier niet echt op nieuwe inzichten gekomen, maar toch even twee feitjes: Het slachthuis te herkennen was aan de tientallen gieren die op het dak zaten, fris zaakje daar. En het vlees wordt vervoerd achterop een motor; zo zagen we een kwart koe voorbij komen op een dikke harley davidson;)
We hadden nog tijd genoeg om even een dag door te brengen in Paga en daar langs te gaan bij Ghana’s grootste krokodillenmeer. Nadat we onze portemonnee leeg getrokken hadden voor entree, een bijdrage voor het maken van foto’s en geld voor twee kippen mochten we met een gids mee naar de vijver. Erg indrukwekkend om die grote beesten te zien zeker nadat ze de grootste voor ons uit het water gelokt hadden zodat wij ermee op de foto konden… Tja, de foto’s laten het wat beter zien, maar het was nogal een ervaring (nee het was geen opblaaskrokodil;). Aan het eind vroegen we nog of we een rondje mochten lopen om de vijver, maar dat was geen goed plan omdat daar cobra’s zitten in het hoge gras zei de gids. We zijn toch maar dezelfde weg terug gegaan..
Bij Paga is in 1704 een Slave Camp gestart, mede dankzij de bloeiende slavenhandel van onze brave voorvaderen. Dit was net zo toeristisch als de vijver (we waren opnieuw de enige), maar zeker niet minder indrukwekkend. We hadden een heel kamp verwacht maar het enige wat we zagen waren een bomen en rotsen. Hierheen werden de slaven vanuit het noorden gedreven en in groepjes aan bomen gebonden. Ze kregen bijna niets te eten omdat ze anders te sterk waren en onwillig. Te bizar voor woorden hoe er met slaven om werd gegaan. Degenen die stierven werden als voer voor de roofdieren gebruikt.
We vertrokken vrijdag 10 december om 12:30 vanuit Accra. Nadat de bus tot 40 graden in de volle zon opgewarmd was en de halve bus ruzie had gehad in het twi (we weten nog steeds niet waar het over ging) maakten we kennis met onze buschauffeur a.k.a. Captain Jack Sparrow. Waarom deze naam, nou hierom. De helft van de tijd was hij wat met andere dingen bezig dan opletten, terwijl de bus gewoon doorreed. Dit resulteerde in één aanrijding met een auto voor ons, één dode hond en één dode vogel. Daarnaast haalde hij in terwijl er gewoon tegenliggers aankwamen, tja die moeten dan maar in de berm gaan rijden en ook niet één keer, nee continu. Verder reed hij als een malloot wanneer de weg enigszins goed was (de teller liep maar tot 150 en daar was de wijzer al lang en breed voorbij). Helaas zag hij ook nog wel eens een hobbel over het hoofd zodat de hele bus met zijn/haar hoofd door het plafond kwam. Als je denkt dat auto’s in Nederland wel een bumper kleven, nou dat is de term niet waard. Wat deze man presteerde was zijn bus keer op keer op zo’n 2 centimeter van zijn voorganger te zetten om aan te geven dat we er toch wel graag langs wilden.
Gelukkig kwamen we, na 16 uur doodsangsten uitstaan, om 4 uur ’s nachts toch levend aan in Bolgatanga aan en het eerste wat opviel: Het was koud! Een graadje of 15 en met je korte broek en je shirtje is toch wel frisjes als het behoorlijk waait. Wie verwacht er dan ook dat ineens koud kan zijn in Afrika? Als verassing kwam onze contactpersoon in Bolga aanrijden met een pick-up truck. Wanneer je om 4 uur ’s nachts achterop een pick-up truck in de middle of nowhere in Afrika kou zit te lijden ga je je toch echt afvragen waar je überhaupt aan begonnen bent.
In Bolga hebben we het environmental health office, de markt, het slachthuis en de slagers bezocht voor het project. We zijn hier niet echt op nieuwe inzichten gekomen, maar toch even twee feitjes: Het slachthuis te herkennen was aan de tientallen gieren die op het dak zaten, fris zaakje daar. En het vlees wordt vervoerd achterop een motor; zo zagen we een kwart koe voorbij komen op een dikke harley davidson;)
We hadden nog tijd genoeg om even een dag door te brengen in Paga en daar langs te gaan bij Ghana’s grootste krokodillenmeer. Nadat we onze portemonnee leeg getrokken hadden voor entree, een bijdrage voor het maken van foto’s en geld voor twee kippen mochten we met een gids mee naar de vijver. Erg indrukwekkend om die grote beesten te zien zeker nadat ze de grootste voor ons uit het water gelokt hadden zodat wij ermee op de foto konden… Tja, de foto’s laten het wat beter zien, maar het was nogal een ervaring (nee het was geen opblaaskrokodil;). Aan het eind vroegen we nog of we een rondje mochten lopen om de vijver, maar dat was geen goed plan omdat daar cobra’s zitten in het hoge gras zei de gids. We zijn toch maar dezelfde weg terug gegaan..
Bij Paga is in 1704 een Slave Camp gestart, mede dankzij de bloeiende slavenhandel van onze brave voorvaderen. Dit was net zo toeristisch als de vijver (we waren opnieuw de enige), maar zeker niet minder indrukwekkend. We hadden een heel kamp verwacht maar het enige wat we zagen waren een bomen en rotsen. Hierheen werden de slaven vanuit het noorden gedreven en in groepjes aan bomen gebonden. Ze kregen bijna niets te eten omdat ze anders te sterk waren en onwillig. Te bizar voor woorden hoe er met slaven om werd gegaan. Degenen die stierven werden als voer voor de roofdieren gebruikt.
donderdag 9 december 2010
Het saaie werk…
Tja, alle data die we de afgelopen tijd verzameld hebben, moesten ook een keer verwerkt worden. Ook moesten we nog een aantal opdrachten inleveren en daar hadden we nu de tijd voor. Veel tikken dus..
Het is wel opvallend dat iedere Ghanees je aanspreekt en even wat aandacht van je wil als blanke. Het is alleen jammer dat ze 9 van de 10 keer op je geld uit zijn. Ze proberen van alles:
Bijvoorbeeld: Er liep een Ghanees met allemaal armbandjes met daarop namen. Hij probeerde ons wijs te maken dat we er gratis een mochten hebben en die zou hij dan wel om onze arm knopen (deze truc is helaas al erg bekend, zodra je hem om hebt krijg je hem niet meer af en moet je ervoor betalen…). Uiteraard gingen we hier niet op in. Op het moment dat we weg wilden lopen, liet hij nog snel weten dat hij ook een armband had met zijn eigen naam erop, namelijk: Fred. Fred de Ghanees dus… Ja we maken wat mee hier;)
Zo werden we ook aangesproken door een jonge kunstenaar die, zo vertelde hij, een vader in Nederland had en daarom helemaal gek op Nederlanders was. Hij was nog nooit in Nederland geweest omdat hij steeds geen visum kreeg (dat was wél geloofwaardig). Hij gaf ons uit de grond van zijn hart een ‘mooie tekening’ en verwachte ook wel iets uit de grond van ons hart. Toen we daar niet op in gingen vroeg hij maar direct om geld, zeer spontaan allemaal…
We zijn nog bij een bedrijf geweest, FanMilk. Zij verkopen ongeveer een miljoen ijsjes per dag in Ghana voor ongeveer €0,25 per stuk, geniaal dus:) Ze hebben op allerlei punten vriezers staan waarvandaan straat verkopers er op uit gestuurd worden met minstens 100 ijsjes die ze die dag moeten verkopen. Ze hebben een koelbox of gewoon een houten bak bij zich waar het ijs in zit. Ze kunnen hiermee het ijs 4-6 uur bevroren houden. Een goeie doelgroep voor ons project dus. We hebben dan ook puur voor projectmatige doeleinden alle mogelijke ijsjes maar uitgetest.
Morgen vertrekken we naar Bolga (een stad in het noorden) met de bus. We vertrekken om 12 uur en zijn zo ongeveer 16 uur onderweg. Met andere woorden: “we komen rond 4 uur ’s nachts zo brak als een koekie aan in een stad waar we nog nooit geweest zijn, dat wordt lachen;)”
Het is wel opvallend dat iedere Ghanees je aanspreekt en even wat aandacht van je wil als blanke. Het is alleen jammer dat ze 9 van de 10 keer op je geld uit zijn. Ze proberen van alles:
Bijvoorbeeld: Er liep een Ghanees met allemaal armbandjes met daarop namen. Hij probeerde ons wijs te maken dat we er gratis een mochten hebben en die zou hij dan wel om onze arm knopen (deze truc is helaas al erg bekend, zodra je hem om hebt krijg je hem niet meer af en moet je ervoor betalen…). Uiteraard gingen we hier niet op in. Op het moment dat we weg wilden lopen, liet hij nog snel weten dat hij ook een armband had met zijn eigen naam erop, namelijk: Fred. Fred de Ghanees dus… Ja we maken wat mee hier;)
Zo werden we ook aangesproken door een jonge kunstenaar die, zo vertelde hij, een vader in Nederland had en daarom helemaal gek op Nederlanders was. Hij was nog nooit in Nederland geweest omdat hij steeds geen visum kreeg (dat was wél geloofwaardig). Hij gaf ons uit de grond van zijn hart een ‘mooie tekening’ en verwachte ook wel iets uit de grond van ons hart. Toen we daar niet op in gingen vroeg hij maar direct om geld, zeer spontaan allemaal…
We zijn nog bij een bedrijf geweest, FanMilk. Zij verkopen ongeveer een miljoen ijsjes per dag in Ghana voor ongeveer €0,25 per stuk, geniaal dus:) Ze hebben op allerlei punten vriezers staan waarvandaan straat verkopers er op uit gestuurd worden met minstens 100 ijsjes die ze die dag moeten verkopen. Ze hebben een koelbox of gewoon een houten bak bij zich waar het ijs in zit. Ze kunnen hiermee het ijs 4-6 uur bevroren houden. Een goeie doelgroep voor ons project dus. We hebben dan ook puur voor projectmatige doeleinden alle mogelijke ijsjes maar uitgetest.
Morgen vertrekken we naar Bolga (een stad in het noorden) met de bus. We vertrekken om 12 uur en zijn zo ongeveer 16 uur onderweg. Met andere woorden: “we komen rond 4 uur ’s nachts zo brak als een koekie aan in een stad waar we nog nooit geweest zijn, dat wordt lachen;)”
woensdag 1 december 2010
Akosombo – Dutch weekend!
Dutch weekend: een weekendje vakantie vieren en gezellig doen in een van de mooiste gebieden van Ghana, bij de Akosombo dam. We zijn zaterdagmorgen vroeg vertrokken, onze contactpersoon Akunzule ging ook mee, hij zou ons er naar toe brengen. Dus we gingen vol goede moed op stap, maar hij bedacht net dat hij eigenlijk nog iemand op moest halen van het vliegveld, dus dat gingen we eerst maar even doen. Het was een Amerikaanse vrouw die al 8 jaar lang af en toe naar Ghana komt om de mensen in een dorp in het noorden wat vooruit te helpen. Ze stond al meer dan een uur bij het vliegveld te wachten, maar ze was niet anders gewend van Akunz, zoals ze hem noemt. Haar spullen pasten amper in de auto, maar ze was wel heel aardig en ze heeft ons veel leuke dingen verteld over haar ervaringen met Ghana. Toen we bijna bij Akosombo kwamen vroeg Akunz waar de Dutch meeting plaatsvond, terwijl hij ons uitgenodigd had en aangeboden had ons te brengen. Wij wisten uiteraard niet precies waar we zijn moesten en hadden geen telefoonnummers bij ons. Dus toen hebben we heel Akosombo afgezocht om vervolgens eindelijk onze Nederlandse vrienden te vinden. Die stonden net met z’n allen af te knappen op de locatie die ze gereserveerd hadden omdat de muziek kneiterhard aanstond, we hadden nog niets gemist. Het weekend kon beginnen;)
Uiteindelijk vertrokken we toch maar per boot (!) naar een andere locatie wat een stuk rustiger en gezelliger was. Het was werkelijk het stereotype exotische plaatje wat je altijd op tv ziet, prachtig! We hebben bijna iedereen goed kunnen spreken en veel mooie verhalen gehoord. Ook hebben we het ergste noodweer sinds tijden meegemaakt. Hopelijk is er wat van te zien op de foto’s/filmpje. Het schuim stond zelfs op de golven op het water en dat terwijl het een rivier is met aan beide kanten heuvels! Zaterdag avond hebben we heerlijk genoten van een BBQ met Nederlandse bitterballen. We hebben nog wat dingen verteld die we meegemaakt hebben. Vooral het verhaal over onze ventilator hadden ze nog nooit gehoord: Hij draaide hard rond maar blies geen lucht, toen we hem stil zetten kwamen we erachter dat de propellers niet allemaal dezelfde kant op waren gebogen. Die hebben we toen zelf een beetje buigebogen en vanaf toen doet de ventilator het prima. Zondag nog naar het Volta hotel geweest bij de dam waar we een fantastisch uitzicht hadden op de omgeving (zie foto’s). Die middag was iedereen alweer vertrokken, maar wij hadden besloten nog een dagje te blijven aangezien de accommodatie niet te duur was en we toch wel heel erg genoten ons heerlijke vrije weekend na ziek te zijn geweest van de malaria.
Daarbij kwam nog een leuke verrassing, er zat namelijk ook een groep van 8 studenten uit Den Haag in Akosombo. We hebben zondag avond gezellig met z’n allen gegeten en gekaart en ook maandagochtend kwamen ze nog even langs, heerlijk om zoveel Nederlandse mensen om je heen te hebben! ’s Middags nog even een tochtje over meer gemaakt per kano en een kleine wandeling naar de brug over de Volta. Echt een supergeslaagd weekend met vooral veel nieuwe verhalen en ervaringen. Hopelijk hebben we jullie zo weer een beetje bij kunnen praten! De komende week gaan we het een en ander van Kumasi uitwerken en wat andere opdrachten doen. De week erna hopen we naar het hoge noorden te kunnen vertrekken voor het vervolg van ons onderzoek. Tot laterr
vrijdag 26 november 2010
MALARIA: beter voorkomen dan Ghanezen!
Eindelijk weer internet! We zijn 2 weken geleden naar Kumasi (grootste stad na Accra) vertrokken om daar een deel van ons project te kunnen doen. We hebben in die week flink voor ons project gebeukt. We hebben drie markten bezocht en daar met de ‘opperhoofden’ gesproken. Verder hebben we afgesproken met iemand van de KMA (Kumasi Metropolitan Assembly) afdeling Environmental Care afgesproken (na een hoop gedoe en een afspraak waarbij hij niet op kwam dagen). Gelukkig was dit erg nuttig en kan hij ons naar mensen met veel goede informatie doorsturen. Doordat we iedere dag vroeg vertrokken en de hele dag in de stad rondbanjerden, vonden we het dan ook niet verwonderlijk dat we ontzettend moe waren. Het rare was dat we nog steeds moe waren als we iets minder deden. Na enkele dagen bleek dat het wel eens malaria kon zijn. Maandag zijn we maar naar het ziekenhuis gegaan en zijn we voor de zekerheid alledrie getest: Peter, Martin en de Ghanese jongen die met ons meeliep (Atunpami) en je raad het al: we hadden alledrie malaria.
Onze andere afspraken konden dus niet doorgaan en we hebben praktisch de hele week doodmoe op bed gelegen met koorts. Malaria zorgt ook voor een verminderde eetlust, maar gecombineerd met de niet al te beste Ghanese keuken eet je al helemaal veels te weinig. Wel mochten we onze maag 7 dagen lang met zo’n 12 pillen per dag vullen. Gelukkig kregen we veel fruit binnen zoals: Pawpaw (je zegt ‘popo’, mangoachtige vrucht ter grootte van een meloen), sinaasappels (oranje: zuur en rood: zoet) bananen en kokosnoot. We kregen ons eten allemaal kant-en-klaar geserveerd, we mochten niet eens de borden zelf pakken.
We verbleven daar namelijk bij de zus van de vrouw van onze contactpersoon, Benedicta. Echt een geweldig aardige en enorm gastvrije vrouw die alleen maar vrolijk was. Ze noemde ons op een gegeven moment zelfs haar kinderen. Het kwam echt super goed uit om precies daar Malaria te krijgen ipv in Accra aangezien zij ook in het ziekenhuis werkt waar we onderzocht zijn. Ze woont in het dorp (twi: crom) Kwaso een stukje buiten Kumasi. Toen we de eerste avond de straat op gingen om even een kijkje in het dorp te nemen liep er al gauw een horde van wel 30 of 40 kinderen achter ons aan die continu “Obroni, Obroni” riepen. Dat betekent uiteraard “witte man”. Die zien ze daar waarschijnlijk niet zo vaak. Maar als je je even omdraait om te zwaaien of “mitjiamo” te zeggen, wordt de helft heel bang en de andere helft vindt het helemaal geweldig. Tja, het is echt een hele belevenis als je daar als blanke rondloopt! Benedicta heeft ons gevraagd of we met kerst en Nieuwjaar ook bij haar langskomen, dus misschien zien we haar dan wel weer! Even kijken of we “Home Alone” kunnen branden op dvd voor “ons broertje en zusje”.
Op vrijdag voelden we ons weer wat beter en zijn we opgehaald door een chauffeur en teruggebracht naar Accra om toch nog naar het Dutch weekend in Akosombo te kunnen. Daarover volgend blog meer!
dinsdag 16 november 2010
Weekend!
Afgelopen zaterdag hadden we nog wat werk te doen, namelijk het bezoeken van kipverkopers. We zouden om 06:30 opgehaald worden, maar toen we om 7:15 nog niemand zagen zijn we maar even gaan bellen. We kregen voor het eerst te maken met de Afrikaanse relaxedheid. Toen we onze contactpersoon aan de lijn hadden vertelde hij heel vrolijk dat hij dacht dat het beter was om om 10 uur naar de markt te gaan, dus…Voor we gingen wisten we niet precies waar we terecht zouden komen, maar we gingen vol goede moed op pad. Na een behoorlijk hobbelige rit met een trotro (zo’n 9-persoonsbusje met 20 man erin) kwamen we aan bij de Dome Life Bird Market. We werden warm ontvangen (ze wisten dat we langs zouden komen) en we hebben ons Twi nog wat aangescherpt: “Mietijahmo” betekent “ik groet jullie!”. We werden daar meegenomen door het gehele proces van levende kip tot heerlijk kippenpootje. Deze kippenmartelaars executeerden met het grootste gemak een kip om deze vervolgens kaal te plukken en in stukken te hakken, erg fris allemaal;) Daarna hebben we hen een aantal vragen gesteld over koeling voor ons onderzoek. Na nog zo’n soort markt bezocht te hebben zijn we naar ons Guest House gegaan: weekend! Die middag hebben we eerst geluncht: Plaintain (soort gebakken banaan, alleen dan geen banaan) met groundnuts, heerlijk! Zo ongeveer de vaste lunch van veel Ghanezen hier en waarschijnlijk ook van ons. Die avond hebben we ons heerlijk autistisch uitgeleefd om alle papieren en dingen die we hadden te ordenen in een grote map en zo wat meer overzicht en orde (wat een heerlijke woorden zijn dat toch:p) te scheppen in ons onderzoek.
Zondag mochten we voor het eerst een Ghanese kerk bezoeken. We gingen mee met onze vaste begeleider Atunpami en onze contactpersoon, mr. Akunzule, met zijn vrouw. We hadden erg hoge verwachtingen van alle verhalen die we gehoord hadden, maar het swinggehalte viel nog erg mee. Dit kwam misschien ook omdat het een katholieke kerk was. Wel een hele mooie ervaring om in een grote kerk te zitten die nog lang niet af was en iets te merken van de geloofsbeleving van de Ghanezen. Die middag hebben we voor het eerst mogen genieten van de Ghanese kust en ja, we hebben ook gezwommen. De zee was vet warm, het was echt heerlijk!
Gisteren zijn we verhuist van het Assemblies of God Guest House naar het TUC Guest house. Een factor 3 prijsdaling, maar ook een factor 3 comfortdaling:p. Het is weer even wennen, maar gelukkig zullen we hier niet heel veel zijn. Morgen (Woensdag) vertrekken we namelijk voor een week naar Kumasi om daar een aantal markten te bezoeken en onze informatieverzameling aan te vullen. Het enigste nadeel: we vertrekken om 5 uur ’s morgens… Maar ach dat went, vandaag konden we uitslapen en waren we om 7 uur klaar wakker… De rest van de dag zijn we bezig geweest met het bezoeken van veel mensen. Een gesprek bij MOFA (Afdeling van het ministerie van landbouw wat gaat over de voedsel kwaliteit en tools op het platteland. Daarna een gesprek bij het Women in Agriculture (Een compleet andere afdeling van dit ministerie. Vervolgens hebben we nog een erg goede vriendin van mr. Akunzule ontmoet: Jaqueline a.k.a. Jackie en als laatste nog de priester van de kerk van onze vrienden. ’s Avonds hebben we weer kunnen genieten van de film Asterix en de Britten om een beetje terug te komen op ons eigen niveau, en dat was het einde van dag.
We wennen inmiddels steeds meer Ghana en dat geeft ook wel wat rust. We kunnen, naast het harde werken, steeds meer gaan genieten van de omgeving en de mensen hier en dat is toch wel fijn;) Je maakt zoveel nieuws mee in zo’n korte tijd hier dat we lang niet alles kunnen vertellen.
Tot de volgende keer!
Zondag mochten we voor het eerst een Ghanese kerk bezoeken. We gingen mee met onze vaste begeleider Atunpami en onze contactpersoon, mr. Akunzule, met zijn vrouw. We hadden erg hoge verwachtingen van alle verhalen die we gehoord hadden, maar het swinggehalte viel nog erg mee. Dit kwam misschien ook omdat het een katholieke kerk was. Wel een hele mooie ervaring om in een grote kerk te zitten die nog lang niet af was en iets te merken van de geloofsbeleving van de Ghanezen. Die middag hebben we voor het eerst mogen genieten van de Ghanese kust en ja, we hebben ook gezwommen. De zee was vet warm, het was echt heerlijk!
Gisteren zijn we verhuist van het Assemblies of God Guest House naar het TUC Guest house. Een factor 3 prijsdaling, maar ook een factor 3 comfortdaling:p. Het is weer even wennen, maar gelukkig zullen we hier niet heel veel zijn. Morgen (Woensdag) vertrekken we namelijk voor een week naar Kumasi om daar een aantal markten te bezoeken en onze informatieverzameling aan te vullen. Het enigste nadeel: we vertrekken om 5 uur ’s morgens… Maar ach dat went, vandaag konden we uitslapen en waren we om 7 uur klaar wakker… De rest van de dag zijn we bezig geweest met het bezoeken van veel mensen. Een gesprek bij MOFA (Afdeling van het ministerie van landbouw wat gaat over de voedsel kwaliteit en tools op het platteland. Daarna een gesprek bij het Women in Agriculture (Een compleet andere afdeling van dit ministerie. Vervolgens hebben we nog een erg goede vriendin van mr. Akunzule ontmoet: Jaqueline a.k.a. Jackie en als laatste nog de priester van de kerk van onze vrienden. ’s Avonds hebben we weer kunnen genieten van de film Asterix en de Britten om een beetje terug te komen op ons eigen niveau, en dat was het einde van dag.
We wennen inmiddels steeds meer Ghana en dat geeft ook wel wat rust. We kunnen, naast het harde werken, steeds meer gaan genieten van de omgeving en de mensen hier en dat is toch wel fijn;) Je maakt zoveel nieuws mee in zo’n korte tijd hier dat we lang niet alles kunnen vertellen.
Tot de volgende keer!
vrijdag 12 november 2010
Even terugschakelen
De afgelopen dagen zijn we erg druk geweest. Alles wat je doet kost drie maal zoveel energie omdat het allemaal onbekend is. De organisatie waarmee we samenwerken heeft enorm veel voor ons geregeld. Ze hebben afspraken met bedrijven en overheidsinstanties geregeld. Verschillende markten geidentificeerd die binnen onze doelgroep liggen waar we marktvrouwen kunnen interviewen, supergoed dus! Het enige probleem is alleen dat ze voor elke dag (maandag t/m zaterdag!) wel een of twee van deze activiteiten gepland hebben en dat is net iets teveel. We hebben zelf ook tijd nodig om de informatie te verwerken, report te schrijven en natuurlijk ook nog te genieten, want dat schiet er een beetje bij in deze dagen;)
Donderdag hebben we als lunch Banku met Tilapia gegeten, erg bijzonder. Het is namelijk een bord met een soort dikke meelbal en een bord met soep met daarin een hele vis (Tilapia), dus inclusief kop, staart en alles wat we met onze handen moesten eten. Vet raar natuurlijk, maar wonderbaarlijk genoeg erg lekker!
Vanmorgen zijn we om half 7 (!) naar James Town gegaan, een van de vishavens van Accra. We hebben daar, onder begeiding van een persoon die zichzelf Junior Jesus noemde, een aantal vrouwen gesproken die vis kopen van de vissers en doorverkopen aan marktvrouwen. In tegenstelling tot de eerste markt werden we nu gevraagd bijna iedereen iets te betalen. Je moet hier echt uitkijken met wie je in zee gaat en van tevoren duidelijke afspraken maken. Het was wel erg mooi om de kustlijn van Accra te zien met al de vissersboten.
Inmiddels leren we zelf al wat woordjes Twi, de plaatselijke taal hier. Het valt namelijk erg tegen hoeveel mensen er engels praten en zodra je iemand groet of bedankt in Twi beginnen ze spontaan te lachen en zijn ze veel vriendelijker! De reactie van kleine kinderen is nog steeds erg bijzonder wanneer we langs lopen. De een begint namelijk heel hard te huilen en de ander gaat je proberen aan te raken, we krijgen in ieder geval veel aandacht.
Vanmiddag zijn we wezen praten met de Deputy Executive Director van de Food and Drugs Board van Ghana, die de kwaliteit van het voedsel en de medicijnen controleren. Zoals we verwacht hadden had zijn office de airco voluit aanstaan zodat het er aardig koud was (Hoe kouder de kamer hoe belangrijker de persoon is ongeveer de maatstaf). Hij had zelf in Nederland gestudeerd, namelijk in Wageningen en daardoor was het wel prettig praten omdat hij ons goed begreep.
De komende tijd gaan we het dus proberen wat rustiger aan te doen om ook wat tijd te hebben om te rusten en alles te verwerken.
Donderdag hebben we als lunch Banku met Tilapia gegeten, erg bijzonder. Het is namelijk een bord met een soort dikke meelbal en een bord met soep met daarin een hele vis (Tilapia), dus inclusief kop, staart en alles wat we met onze handen moesten eten. Vet raar natuurlijk, maar wonderbaarlijk genoeg erg lekker!
Vanmorgen zijn we om half 7 (!) naar James Town gegaan, een van de vishavens van Accra. We hebben daar, onder begeiding van een persoon die zichzelf Junior Jesus noemde, een aantal vrouwen gesproken die vis kopen van de vissers en doorverkopen aan marktvrouwen. In tegenstelling tot de eerste markt werden we nu gevraagd bijna iedereen iets te betalen. Je moet hier echt uitkijken met wie je in zee gaat en van tevoren duidelijke afspraken maken. Het was wel erg mooi om de kustlijn van Accra te zien met al de vissersboten.
Inmiddels leren we zelf al wat woordjes Twi, de plaatselijke taal hier. Het valt namelijk erg tegen hoeveel mensen er engels praten en zodra je iemand groet of bedankt in Twi beginnen ze spontaan te lachen en zijn ze veel vriendelijker! De reactie van kleine kinderen is nog steeds erg bijzonder wanneer we langs lopen. De een begint namelijk heel hard te huilen en de ander gaat je proberen aan te raken, we krijgen in ieder geval veel aandacht.
Vanmiddag zijn we wezen praten met de Deputy Executive Director van de Food and Drugs Board van Ghana, die de kwaliteit van het voedsel en de medicijnen controleren. Zoals we verwacht hadden had zijn office de airco voluit aanstaan zodat het er aardig koud was (Hoe kouder de kamer hoe belangrijker de persoon is ongeveer de maatstaf). Hij had zelf in Nederland gestudeerd, namelijk in Wageningen en daardoor was het wel prettig praten omdat hij ons goed begreep.
De komende tijd gaan we het dus proberen wat rustiger aan te doen om ook wat tijd te hebben om te rusten en alles te verwerken.
woensdag 10 november 2010
Welcome to Ghana!!
Wow!! Ghana is niet wat je denkt dat het is als je er nog nooit bent geweest! Het is hier constant drukkend warm, de mensen zwaaien, roepen, toeteren en noemen je obroni (white man). Onze vlucht ging helemaal super, het vliegtuig was namelijk halfvol (of half leeg voor de pessimisten) en we konden nog lekker in het Nederlands praten aangezien we met KLM vlogen. We hadden 2 maal wat last van niet noemenswaardige turbulentie, dus daarom zullen we die ook niet noemen. Toen we op Otoka airport aankwamen en het vliegtuig uit konden, liepen we tegen een muur van drukkende warmte op. Toen zijn we met een propvol busje 5 meter verder op het vliegvled gezet en konden we de aankomsthal in. Daar was het eiskoud aangezien er om de paar meter een airco van 2 meter hoog stond van. Daarvandaan gingen we als eerst langs de douane waar we onze eerste verrassing kregen te verwerken. We kregen namelijk een visum voor 60 dagen en niet de gehele periode zoals we in Nederland dachten. We mogen dus nog een keer langs bij de immigratiedienst om het visum te verlengen. Vervolgens konden we onze bagage ophalen (die gelukkig goed was meegekomen) en konden we op zoek gaan naar de persoon die ons op zou komen halen, Atunpami. Hij had al anderhalf uur staan wachten, omdat hij zeker niet te laat wilde komen. Samen zijn we uit eten geweest in restaurant ‘MAGGIE’; geen beetje van jezelf en een beetje van maggie. Het lastige is dat we niet precies weten wat en waar je zonder gevaar voor je gezondheid kan eten. Gelukkig is gebleken dat Atunpami betrouwbaar is en weet wat we wel en niet kunnen eten zonder dat we een ‘running stomach’ krijgen. Toen we uiteindelijk gearriveerd waren bij ons hotel waren we blij om te kunnen gaan slapen, het einde van een lange 25 uur durende (door het tijdverschil van 1 uur) dag.
Dinsdag zouden we een kleine introductie in het Ghanese leven krijgen van Atunpami, nou dit was wel op zn zachts gezegd dan! We liepen richting een wat grotere weg om daar in een Trotro te stappen, dit zijn kleine busjes waar in Nederland maximaal 9 mensen in passen, hier pas je er makkelijk met twintig man in. Je betaald 0.35 peso’s van begin tot eindstation, omgerekend, 17 eurocent. Er wordt bij iedere stop geroepen wat het eindstation is, dus je moet de routes van de Trotro’s uit je hoofd weten als je ergens wilt komen. Je moet zorgen dat je op de juiste plek uitstapt, dus ook weten hoe ze die halte noemen. Er zijn nergens borden, dus we moeten alle namen uit ons hoofd gaan leren of opschrijven. We hebben een aardig rondje Accra gemaakt en hebben van alles gezien en onze ogen uitgekeken naar de verschillen in levensstijl en mentaliteit. Een enorm drukke dag waarin we allerlei practische dingen geregeld hebben. We zijn bijvoorbeeld bij de nederlandse ambassade geweest om even na te vragen hoe het zit met ons visum. Allerlei nieuwe indrukken van de Ghanese straat, we hebben bijvoorbeeld een kokosnoot gegeten, die op staat voor ons opengehakt werd met een kapmes. We verwachtten dat er kokosmelk in zou zitten, maar het leek meer op gewoon water, de binnenkant van de kokosnoot (het vlees) was best lekker, onze brunch voor deze dag. Het grootste probleem is dat we niet weten wat we kunnen eten en wat lekker is. We hebben dan ook gewoon brood en jam gekocht in de supermarkt, ondanks dat het best duur was.
Vandaag (woensdag) zijn we bij een markt geweest in Newtown, het was wederom een aardig avontuur om er te komen (trotro circle - trotro big farm). We hebben samen met Atunpami marktvrouwen ondervraagd over de manier waarop ze nu hun goederen koelen. Hij spreekt meerdere plaatselijke talen (Twi) en engels, dus kunnen we ook vragen stellen aan de vrouwen die geen engels kunnen spreken. We hebben nu een aardig beeld van de manier waarop ze zaken doen, voor concretere vragen zullen we nog een keer naar die markt toe moeten waarschijnlijk. Nu is onze tijd op, dus de rest horen jullie later.
woensdag 3 november 2010
De laatste voorbereidingen!
Wat is het toch een heerlijk gevoel om hier in Nederland uit het raam te kijken en te zien dat het regent, want aanstaande maandag vertrekken we namelijk al naar het zonnige Ghana! Zoals je hier kunt zien gaan we de zon tegemoet! Maar voor het zover is moeten er nog heel wat dingen gebeuren. Alle spullen worden momenteel gepakt, to-do lijsten worden inmiddels aardig afgewerkt en natuurlijk willen we iedereen nog even zien en spreken voordat we weggaan!
Voor de eerste week in Ghana hebben we inmiddels een guest house geboekt, namelijk het "Assemblies of God Guest House", dat moet wel goed zijn aan de naam te horen;). Ook hebben we inmiddels toegezegd gekregen bij de Valley View University terecht te kunnen voor de 4 weken daarna. Het is alleen nog een beetje de vraag of we op de campus zullen verblijven of ergens in de buurt, maar daar krijgen we binnenkort meer duidelijkheid over.
De komende dagen zullen we vooral onze spullen bij elkaar gaan zoeken, de beide laptops die we inmiddels hebben kunnen regelen gebruiksklaar maken en Peter mag nog voor de laatste keer bij de prikkenboer langs voor de laatste inentingen.
Dan gaat het allemaal ineens toch erg hard. Zo denk je dat het nog een hele tijd duurt, en zo ben je je spullen aan het inpakken, maar we het belangrijkste is dat we er allebei erg veel zin in hebben! Laat Ghana nu maar komen!
Voor de eerste week in Ghana hebben we inmiddels een guest house geboekt, namelijk het "Assemblies of God Guest House", dat moet wel goed zijn aan de naam te horen;). Ook hebben we inmiddels toegezegd gekregen bij de Valley View University terecht te kunnen voor de 4 weken daarna. Het is alleen nog een beetje de vraag of we op de campus zullen verblijven of ergens in de buurt, maar daar krijgen we binnenkort meer duidelijkheid over.
De komende dagen zullen we vooral onze spullen bij elkaar gaan zoeken, de beide laptops die we inmiddels hebben kunnen regelen gebruiksklaar maken en Peter mag nog voor de laatste keer bij de prikkenboer langs voor de laatste inentingen.
Dan gaat het allemaal ineens toch erg hard. Zo denk je dat het nog een hele tijd duurt, en zo ben je je spullen aan het inpakken, maar we het belangrijkste is dat we er allebei erg veel zin in hebben! Laat Ghana nu maar komen!
dinsdag 26 oktober 2010
maandag 25 oktober 2010
Voortgang tot twee weken voor vertrek
Over twee weken (8 November) is het al zover! Dan vliegen we naar Ghana om daar voor 2,5 maand te verblijven! We hebben net een visum aangevraagd bij de ambassade in Den Haag, daar hebben we de eerst Ghanezen ontmoet die niet erg spontaan en vriendelijk zijn. Na binnenkomst hebben we ongeveer een uur met zo'n 30 man in een veel te klein wachtkamertje gezeten. Maar gelukkig is het aanvragen van het visum wel gelukt.
Om Ghana in te mogen moet je een bewijs van inenting tegen gele koorts hebben, maar er worden nog veel meer inentingen geadviseerd. We krijgen totaal ongeveer 10 inentingen tegen verschillende ziektes. De eerste prikken hebben we al gehad. Lekker is anders;)
Om aan de andere studenten van de minor te laten weten hoe het met ons project gaat hebben we een presentatie gegeven je als het goed is hieronder kan zien. De presentatie is gegeven alsof de zaal vol zat met potentiële investeerders die overtuigt moesten worden van het nut van het solarbear project. Nu kunnen we er gelukkig bij zeggen dat we al het sponsorgeld (totaal €1500,-) al toegezegd hebben gekregen van verschillende sponsoren, die onderaan ons blog te zien zijn.
Om vast een beetje kennis te maken met de keuken in Ghana hebben we geprobeerd zelf een maaltijd te maken. Het heet Jollof Rice en is eigenlijk gewoon rijst met kip en allerlei groenten. Er zit bijvoorbeeld tomaat in, paprika en veel kruiden. Nu maar hopen dat al het eten in Ghana zo lekker is als onze Jollof Rice!
Verder hebben we inmiddels al een iets duidelijkere planning van waar we daar zullen verblijven. Via stichting Sankofa hebben we een contactpersoon in Accra die ons in de eerste week wegwijs zal maken in Ghana. We zullen die week in een hotel verblijven om te acclimatiseren en te zorgen dat we overweg kunnen in Ghana. Daarna zullen we naar Valley View University gaan en daar voor een periode van 4 weken verblijven om serieus aan ons onderzoek te beginnen.
Verder is het wel leuk om nog even te melden dat we hebben gesproken met iemand die uit Ghana komt. Hij is naar Nederland gekomen om te studeren. Na zijn afstuderen heeft hij enkele jaren gewerkt bij technische topbedrijven. Daarna heeft hij besloten toch terug te gaan naar Ghana en daar koning te worden van de stam waarin hij op is gegroeid. Voor een paar foto's en meer info kan je op zijn site terecht. We hopen hem in Ghana nog te ontmoeten en zijn koninkrijk te bekijken!
Om Ghana in te mogen moet je een bewijs van inenting tegen gele koorts hebben, maar er worden nog veel meer inentingen geadviseerd. We krijgen totaal ongeveer 10 inentingen tegen verschillende ziektes. De eerste prikken hebben we al gehad. Lekker is anders;)
Om aan de andere studenten van de minor te laten weten hoe het met ons project gaat hebben we een presentatie gegeven je als het goed is hieronder kan zien. De presentatie is gegeven alsof de zaal vol zat met potentiële investeerders die overtuigt moesten worden van het nut van het solarbear project. Nu kunnen we er gelukkig bij zeggen dat we al het sponsorgeld (totaal €1500,-) al toegezegd hebben gekregen van verschillende sponsoren, die onderaan ons blog te zien zijn.
Om vast een beetje kennis te maken met de keuken in Ghana hebben we geprobeerd zelf een maaltijd te maken. Het heet Jollof Rice en is eigenlijk gewoon rijst met kip en allerlei groenten. Er zit bijvoorbeeld tomaat in, paprika en veel kruiden. Nu maar hopen dat al het eten in Ghana zo lekker is als onze Jollof Rice!
Verder hebben we inmiddels al een iets duidelijkere planning van waar we daar zullen verblijven. Via stichting Sankofa hebben we een contactpersoon in Accra die ons in de eerste week wegwijs zal maken in Ghana. We zullen die week in een hotel verblijven om te acclimatiseren en te zorgen dat we overweg kunnen in Ghana. Daarna zullen we naar Valley View University gaan en daar voor een periode van 4 weken verblijven om serieus aan ons onderzoek te beginnen.
Verder is het wel leuk om nog even te melden dat we hebben gesproken met iemand die uit Ghana komt. Hij is naar Nederland gekomen om te studeren. Na zijn afstuderen heeft hij enkele jaren gewerkt bij technische topbedrijven. Daarna heeft hij besloten toch terug te gaan naar Ghana en daar koning te worden van de stam waarin hij op is gegroeid. Voor een paar foto's en meer info kan je op zijn site terecht. We hopen hem in Ghana nog te ontmoeten en zijn koninkrijk te bekijken!
woensdag 20 oktober 2010
Fondsenpresentatie Solarbear Ghana
Vandaag hebben we onze fondsenpresentatie mogen houden tijden het mid-term event van de minor. Deze is hieronder te bekijken.
vrijdag 24 september 2010
Wat gaan we doen in Ghana?
Inleiding
Hoe kan je koelen als er geen elektriciteit is? In grote gebieden in ontwikkelingslanden is een slecht elektriciteitsnetwerk, dus is dit een reële vraag. Voedsel bederft vaak onderweg voor het op de bestemming aankomt, waardoor per jaar miljoenen mensen ziek worden en velen aan deze ziektes sterven. Bovendien komt ongeveer de helft van de vaccins tegen die ziektes niet aan door een betrouwbare koeling in tropische omstandigheden. Het gebrek aan koeling zorgt dus voor grote verliezen van vaccins en voedsel, maar ook voor hoge gezondheidsrisico’s.
Solarbear is een nieuw initiatief waarmee koelers op zonne-energie gemaakt worden. Solarbear is in 2007 opgericht door twee studenten. Zij hebben inmiddels al een werkend prototype gemaakt. De solarbear koeler werkt in warme zonrijke gebieden zonder dat elektriciteit nodig is. Op deze manier kunnen betaalbare koelers verkocht worden om mogelijkheden tot koeling aan te bieden. Solarbear is een product bestaande uit een zonnecollector en een adsorptiekoeling cyclus. Deze bewezen technologie is nog niet eerder op een professionele en commerciële manier als oplossing voorgedragen voor de genoemde problemen maar biedt vele nieuwe perspectieven.
Het doel van onze haalbaarheidsstudie is het onderzoeken van de mogelijkheden van de koeler binnen de mogelijkheden van de huidige situatie in Ghana. We willen vaststellen aan welke eisen de koeler moet voldoen om succesvol op de markt gebracht te kunnen worden. We hopen dit te kunnen doen op een maatschappelijk verantwoorde manier en in samenwerking met mensen uit Ghana.
Wie zijn wij?
We zijn twee studenten van de TU Delft, die dit project doen voor de minor over internationaal ondernemen en ontwikkelen. Ons doel is om te onderzoeken op welke manier de solarbear koeler in Ghana op een succesvolle en maatschappelijk verantwoorde manier ingevoerd zou kunnen worden. We vinden het zelf ook belangrijk om medemensen in Ghana te helpen en willen graag een totaal andere cultuur ervaren. We vinden het belangrijk dat mensen in ontwikkelingslanden zelf gaan ondernemen (in plaats van het wachten op het sturen van goederen of geld), zodat ze zichzelf kunnen ontwikkelen. In de toekomst is het de bedoeling dat het project op zichzelf kan draaien zonder financiële steun, alleen in de opstartfase wordt gevraagd om sponsoring.
Deze opdracht voeren we uit in opdracht van Solarbear met het doel om de koeler zo goed mogelijk te kunnen ontwikkelen. De missie van solarbear is om op een ethisch verantwoorde manier te ondernemen en zo financieel onafhankelijk mensen mogelijkheden tot verbetering van hun levensstandaard te geven. Het is de bedoeling dat de koeler winstgevend verkocht gaat worden op een dusdanige manier dat de levensomstandigheden van de bevolking beter wordt. In de opstartfase moet er echter geïnvesteerd worden in onderzoek en kapitaal.
Waar vindt het project plaats?
Het onderzoek vind plaats in Ghana, dit land is uit voorgaand onderzoek gekomen met de beste mogelijkheden voor een pilotproject. Dit heeft te maken met de politieke en economische stabiliteit van Ghana binnen Afrika. Er is echter een slecht elektriciteitsnetwerk en de toegankelijkheid voor armere mensen tot koeling is slecht. Het eerste deel van het onderzoek zal gefocust zijn op de straatverkopers in de Ghanese hoofdstad, Accra. In Ghana zijn er geen supermarkten of winkelcentra te vinden, bijna alle voedsel en andere producten worden op straat verkocht. De straatverkopers in Accra zijn vaak arm en hebben dus geen aansluiting op het elektriciteitsnet. Met de solarbear koeler kunnen ze op straat hun producten koelen en er zo voor zorgen dat er niets weggegooid hoeft te worden en met een betere kwaliteit verkocht kan worden.
Nadat we de markt in Accra onderzocht hebben vertrekken we naar verder afgelegen noordelijkere gebieden. Hier is in ieder geval geen elektriciteitsnet aanwezig, wellicht wel relatief dure generatoren om energie op te wekken. De koeler van solarbear zou in deze gebieden nog beter tot zijn recht komen, de vraag is echter of het nut van koeling daar ook bekend is in hoeverre ze daar geld voor over en tot hun beschikking hebben. Dit hopen we uit te zoeken door af te reizen naar meer afgelegen gebieden en daar onderzoek te doen.
Wat wordt er onderzocht?
Het doel van ons verblijf in Ghana is het doen van onderzoek naar de haalbaarheid van de solarbear koeler. Daarbij proberen we de volgende vraag te beantwoorden: Hoe is de situatie nu en hoe kan die verbeterd worden met behulp van de solarbear koeler? Hierbij proberen we allerlei praktische zaken te weten te komen zoals de producteisen en of microkrediet noodzakelijk is om de koelers te verkopen.
Het lastige is dat mensen in Ghana geneigd zijn om alles wat door blanke mensen aan hen gevraagd wordt mooi en goed te vinden. Wij willen eigenlijk dat ze zo kritisch mogelijk naar de koeler kijken zodat we hem kunnen verbeteren. Het is dus niet eenvoudig om het pakket van eisen voor de koeler samen te stellen. We zullen ook op zoek gaan naar eventuele partners om mee samen te werken. Het is de bedoeling dat de solarbear koeler in de toekomst lokaal geproduceerd wordt om zo banen te creëren.
Voor onze uitgebreide projectinformatie kun je ook een bestandje downloaden door op deze link te klikken
We vertrekken 8 november naar Ghana en zullen 21 januari weer in Nederland terug komen.
Hoe kan je koelen als er geen elektriciteit is? In grote gebieden in ontwikkelingslanden is een slecht elektriciteitsnetwerk, dus is dit een reële vraag. Voedsel bederft vaak onderweg voor het op de bestemming aankomt, waardoor per jaar miljoenen mensen ziek worden en velen aan deze ziektes sterven. Bovendien komt ongeveer de helft van de vaccins tegen die ziektes niet aan door een betrouwbare koeling in tropische omstandigheden. Het gebrek aan koeling zorgt dus voor grote verliezen van vaccins en voedsel, maar ook voor hoge gezondheidsrisico’s.
Solarbear is een nieuw initiatief waarmee koelers op zonne-energie gemaakt worden. Solarbear is in 2007 opgericht door twee studenten. Zij hebben inmiddels al een werkend prototype gemaakt. De solarbear koeler werkt in warme zonrijke gebieden zonder dat elektriciteit nodig is. Op deze manier kunnen betaalbare koelers verkocht worden om mogelijkheden tot koeling aan te bieden. Solarbear is een product bestaande uit een zonnecollector en een adsorptiekoeling cyclus. Deze bewezen technologie is nog niet eerder op een professionele en commerciële manier als oplossing voorgedragen voor de genoemde problemen maar biedt vele nieuwe perspectieven.
Het doel van onze haalbaarheidsstudie is het onderzoeken van de mogelijkheden van de koeler binnen de mogelijkheden van de huidige situatie in Ghana. We willen vaststellen aan welke eisen de koeler moet voldoen om succesvol op de markt gebracht te kunnen worden. We hopen dit te kunnen doen op een maatschappelijk verantwoorde manier en in samenwerking met mensen uit Ghana.
Wie zijn wij?
We zijn twee studenten van de TU Delft, die dit project doen voor de minor over internationaal ondernemen en ontwikkelen. Ons doel is om te onderzoeken op welke manier de solarbear koeler in Ghana op een succesvolle en maatschappelijk verantwoorde manier ingevoerd zou kunnen worden. We vinden het zelf ook belangrijk om medemensen in Ghana te helpen en willen graag een totaal andere cultuur ervaren. We vinden het belangrijk dat mensen in ontwikkelingslanden zelf gaan ondernemen (in plaats van het wachten op het sturen van goederen of geld), zodat ze zichzelf kunnen ontwikkelen. In de toekomst is het de bedoeling dat het project op zichzelf kan draaien zonder financiële steun, alleen in de opstartfase wordt gevraagd om sponsoring.
Deze opdracht voeren we uit in opdracht van Solarbear met het doel om de koeler zo goed mogelijk te kunnen ontwikkelen. De missie van solarbear is om op een ethisch verantwoorde manier te ondernemen en zo financieel onafhankelijk mensen mogelijkheden tot verbetering van hun levensstandaard te geven. Het is de bedoeling dat de koeler winstgevend verkocht gaat worden op een dusdanige manier dat de levensomstandigheden van de bevolking beter wordt. In de opstartfase moet er echter geïnvesteerd worden in onderzoek en kapitaal.
Waar vindt het project plaats?
Het onderzoek vind plaats in Ghana, dit land is uit voorgaand onderzoek gekomen met de beste mogelijkheden voor een pilotproject. Dit heeft te maken met de politieke en economische stabiliteit van Ghana binnen Afrika. Er is echter een slecht elektriciteitsnetwerk en de toegankelijkheid voor armere mensen tot koeling is slecht. Het eerste deel van het onderzoek zal gefocust zijn op de straatverkopers in de Ghanese hoofdstad, Accra. In Ghana zijn er geen supermarkten of winkelcentra te vinden, bijna alle voedsel en andere producten worden op straat verkocht. De straatverkopers in Accra zijn vaak arm en hebben dus geen aansluiting op het elektriciteitsnet. Met de solarbear koeler kunnen ze op straat hun producten koelen en er zo voor zorgen dat er niets weggegooid hoeft te worden en met een betere kwaliteit verkocht kan worden.
Nadat we de markt in Accra onderzocht hebben vertrekken we naar verder afgelegen noordelijkere gebieden. Hier is in ieder geval geen elektriciteitsnet aanwezig, wellicht wel relatief dure generatoren om energie op te wekken. De koeler van solarbear zou in deze gebieden nog beter tot zijn recht komen, de vraag is echter of het nut van koeling daar ook bekend is in hoeverre ze daar geld voor over en tot hun beschikking hebben. Dit hopen we uit te zoeken door af te reizen naar meer afgelegen gebieden en daar onderzoek te doen.
Wat wordt er onderzocht?
Het doel van ons verblijf in Ghana is het doen van onderzoek naar de haalbaarheid van de solarbear koeler. Daarbij proberen we de volgende vraag te beantwoorden: Hoe is de situatie nu en hoe kan die verbeterd worden met behulp van de solarbear koeler? Hierbij proberen we allerlei praktische zaken te weten te komen zoals de producteisen en of microkrediet noodzakelijk is om de koelers te verkopen.
Het lastige is dat mensen in Ghana geneigd zijn om alles wat door blanke mensen aan hen gevraagd wordt mooi en goed te vinden. Wij willen eigenlijk dat ze zo kritisch mogelijk naar de koeler kijken zodat we hem kunnen verbeteren. Het is dus niet eenvoudig om het pakket van eisen voor de koeler samen te stellen. We zullen ook op zoek gaan naar eventuele partners om mee samen te werken. Het is de bedoeling dat de solarbear koeler in de toekomst lokaal geproduceerd wordt om zo banen te creëren.
Voor onze uitgebreide projectinformatie kun je ook een bestandje downloaden door op deze link te klikken
We vertrekken 8 november naar Ghana en zullen 21 januari weer in Nederland terug komen.
Abonneren op:
Posts (Atom)