MALARIA: beter voorkomen dan Ghanezen!

Eindelijk weer internet! We zijn 2 weken geleden naar Kumasi (grootste stad na Accra) vertrokken om daar een deel van ons project te kunnen doen. We hebben in die week flink voor ons project gebeukt. We hebben drie markten bezocht en daar met de ‘opperhoofden’ gesproken. Verder hebben we afgesproken met iemand van de KMA (Kumasi Metropolitan Assembly) afdeling Environmental Care afgesproken (na een hoop gedoe en een afspraak waarbij hij niet op kwam dagen). Gelukkig was dit erg nuttig en kan hij ons naar mensen met veel goede informatie doorsturen. Doordat we iedere dag vroeg vertrokken en de hele dag in de stad rondbanjerden, vonden we het dan ook niet verwonderlijk dat we ontzettend moe waren. Het rare was dat we nog steeds moe waren als we iets minder deden. Na enkele dagen bleek dat het wel eens malaria kon zijn. Maandag zijn we maar naar het ziekenhuis gegaan en zijn we voor de zekerheid alledrie getest: Peter, Martin en de Ghanese jongen die met ons meeliep (Atunpami) en je raad het al: we hadden alledrie malaria.

Onze andere afspraken konden dus niet doorgaan en we hebben praktisch de hele week doodmoe op bed gelegen met koorts. Malaria zorgt ook voor een verminderde eetlust, maar gecombineerd met de niet al te beste Ghanese keuken eet je al helemaal veels te weinig. Wel mochten we onze maag 7 dagen lang met zo’n 12 pillen per dag vullen. Gelukkig kregen we veel fruit binnen zoals: Pawpaw (je zegt ‘popo’, mangoachtige vrucht ter grootte van een meloen), sinaasappels (oranje: zuur en rood: zoet) bananen en kokosnoot. We kregen ons eten allemaal kant-en-klaar geserveerd, we mochten niet eens de borden zelf pakken.

We verbleven daar namelijk bij de zus van de vrouw van onze contactpersoon, Benedicta. Echt een geweldig aardige en enorm gastvrije vrouw die alleen maar vrolijk was. Ze noemde ons op een gegeven moment zelfs haar kinderen. Het kwam echt super goed uit om precies daar Malaria te krijgen ipv in Accra aangezien zij ook in het ziekenhuis werkt waar we onderzocht zijn. Ze woont in het dorp (twi: crom) Kwaso een stukje buiten Kumasi. Toen we de eerste avond de straat op gingen om even een kijkje in het dorp te nemen liep er al gauw een horde van wel 30 of 40 kinderen achter ons aan die continu “Obroni, Obroni” riepen. Dat betekent uiteraard “witte man”. Die zien ze daar waarschijnlijk niet zo vaak. Maar als je je even omdraait om te zwaaien of “mitjiamo” te zeggen, wordt de helft heel bang en de andere helft vindt het helemaal geweldig. Tja, het is echt een hele belevenis als je daar als blanke rondloopt! Benedicta heeft ons gevraagd of we met kerst en Nieuwjaar ook bij haar langskomen, dus misschien zien we haar dan wel weer! Even kijken of we “Home Alone” kunnen branden op dvd voor “ons broertje en zusje”.

Op vrijdag voelden we ons weer wat beter en zijn we opgehaald door een chauffeur en teruggebracht naar Accra om toch nog naar het Dutch weekend in Akosombo te kunnen. Daarover volgend blog meer!