Het hoge noorden

Een busreis van 16 uur in Ghana, dat moet haast wel mooie verhalen opleveren zou je denken. Nou, dat is ook zo. Een hele ervaring die we niet snel zullen vergeten.

We vertrokken vrijdag 10 december om 12:30 vanuit Accra. Nadat de bus tot 40 graden in de volle zon opgewarmd was en de halve bus ruzie had gehad in het twi (we weten nog steeds niet waar het over ging) maakten we kennis met onze buschauffeur a.k.a. Captain Jack Sparrow. Waarom deze naam, nou hierom. De helft van de tijd was hij wat met andere dingen bezig dan opletten, terwijl de bus gewoon doorreed. Dit resulteerde in één aanrijding met een auto voor ons, één dode hond en één dode vogel. Daarnaast haalde hij in terwijl er gewoon tegenliggers aankwamen, tja die moeten dan maar in de berm gaan rijden en ook niet één keer, nee continu. Verder reed hij als een malloot wanneer de weg enigszins goed was (de teller liep maar tot 150 en daar was de wijzer al lang en breed voorbij). Helaas zag hij ook nog wel eens een hobbel over het hoofd zodat de hele bus met zijn/haar hoofd door het plafond kwam. Als je denkt dat auto’s in Nederland wel een bumper kleven, nou dat is de term niet waard. Wat deze man presteerde was zijn bus keer op keer op zo’n 2 centimeter van zijn voorganger te zetten om aan te geven dat we er toch wel graag langs wilden.

Gelukkig kwamen we, na 16 uur doodsangsten uitstaan, om 4 uur ’s nachts toch levend aan in Bolgatanga aan en het eerste wat opviel: Het was koud! Een graadje of 15 en met je korte broek en je shirtje is toch wel frisjes als het behoorlijk waait. Wie verwacht er dan ook dat ineens koud kan zijn in Afrika? Als verassing kwam onze contactpersoon in Bolga aanrijden met een pick-up truck. Wanneer je om 4 uur ’s nachts achterop een pick-up truck in de middle of nowhere in Afrika kou zit te lijden ga je je toch echt afvragen waar je überhaupt aan begonnen bent.

In Bolga hebben we het environmental health office, de markt, het slachthuis en de slagers bezocht voor het project. We zijn hier niet echt op nieuwe inzichten gekomen, maar toch even twee feitjes: Het slachthuis te herkennen was aan de tientallen gieren die op het dak zaten, fris zaakje daar. En het vlees wordt vervoerd achterop een motor; zo zagen we een kwart koe voorbij komen op een dikke harley davidson;)

We hadden nog tijd genoeg om even een dag door te brengen in Paga en daar langs te gaan bij Ghana’s grootste krokodillenmeer. Nadat we onze portemonnee leeg getrokken hadden voor entree, een bijdrage voor het maken van foto’s en geld voor twee kippen mochten we met een gids mee naar de vijver. Erg indrukwekkend om die grote beesten te zien zeker nadat ze de grootste voor ons uit het water gelokt hadden zodat wij ermee op de foto konden… Tja, de foto’s laten het wat beter zien, maar het was nogal een ervaring (nee het was geen opblaaskrokodil;). Aan het eind vroegen we nog of we een rondje mochten lopen om de vijver, maar dat was geen goed plan omdat daar cobra’s zitten in het hoge gras zei de gids. We zijn toch maar dezelfde weg terug gegaan..

Bij Paga is in 1704 een Slave Camp gestart, mede dankzij de bloeiende slavenhandel van onze brave voorvaderen. Dit was net zo toeristisch als de vijver (we waren opnieuw de enige), maar zeker niet minder indrukwekkend. We hadden een heel kamp verwacht maar het enige wat we zagen waren een bomen en rotsen. Hierheen werden de slaven vanuit het noorden gedreven en in groepjes aan bomen gebonden. Ze kregen bijna niets te eten omdat ze anders te sterk waren en onwillig. Te bizar voor woorden hoe er met slaven om werd gegaan. Degenen die stierven werden als voer voor de roofdieren gebruikt.